Superdrummer Baron imponeert in alle genres

De lijst van bands waarbij de Amerikaanse drummer Joey Baron voor een losse, ongecompliceerde, maar technisch hoogstaande beat heeft gezorgd is eindeloos. Zijn flexibiliteit en beheersing van alle stijlen maken hem een multi-inzetbare musicus die op zijn plaats is in zeer uiteenlopende groepen als van Lee Konitz, Bill Frisell, John Zorn of John Abercrombie. In zijn eigen kwartet Killer Joey komt alles samen en kan hij eindeloos variëren, van jazzfunk tot swing, van blues tot fusion.

Het concert in Theater Lantaren/Venster werd afgetrapt met een breed uitgesponnen solostuk van Baron zelf. Laag voor laag wist hij een gewone vierkwartsmaat spannend te maken met subtiel gekleurde ritmische tegentikjes. Daarna schoof de rest van Killer Joey aan: Brad Shepik en Steve Cardenas, twee gitaristen uit de New Yorkse scene, plus bassist Tony Scherr, die Baron perfect bijviel met zijn fantasierijke noten. Met ogenschijnlijk `slappe handjes' gaf hij op nonchalante wijze precies aan wat nodig was. Dit in tegenstelling tot Shepik en Cardenas, die vooral vragen opriepen met hun verwarrende, inconsequente spel. Het verwachte vonkende duel tussen de twee bleef uit, evenals een spannende symbiose, terwijl er ook wat twijfelachtige maatfoutjes vielen te bespeuren. En de solo's? Niet sterk en soms zelfs oersaai. Wat Baron naast ondersteuning vindt in deze gitaristen met wie hij toch al jaren speelt, is een raadsel.

De energieke Killer Joey zelf leek niets te deren. Met zijn grijns van oor tot oor imponeerde hij als altijd met razende versnellingen en vette klappen waar de spetters van af vlogen. De energie van deze man is tot ver achter in de zaal voelbaar en zijn uitbundigheid is aanstekelijk. Dat jazz met humor gepaard kan gaan bewees podiumdier Baron ook maar even. Hij liet zijn band schaamteloos vals een couplet zingen van een standard, vertelde smakelijke anekdotes en sloeg aan het goochelen met een dollarmunt.

Het hebben van een eigen band was jarenlang een grote wens van Baron. Hij wilde vrijheid, componeren en, heel begrijpelijk, niet enkel in dienst staan van anderen, hoe groot ze ook zijn. Deze formatie laat de superdrummer weliswaar helemaal schitteren, maar legt hem op muzikaal terrein geen strobreed in de weg. En dat is doodjammer en onbevredigend. Strakker, dynamischer gitaarwerk kan zorgen voor een strijdbaarder interactief groepsgeluid. In dat geval zou Barons muziekproject pas echt gaan vlammen en gaan voor de definitieve kill.

Concert: Joey Baron `Killer Joey'. Gehoord: 25/3 Theater Lantaren/Venster, Rotterdam. Herhaling: 30/3 BIMhuis, Amsterdam.