Bloed

Arjen Robben wilde tijdens zijn aftocht niet liggend op de brancard. Hij bleef zitten op zijn vliegende tapijt en werd als een gemankeerde fakir door vier dragers van het Roemeense veld gedragen. Eenentwintig minuten gespeeld. Robben af.

Zestien miljoen specialisten sprongen zaterdagavond op van de bank. Robben is te licht voor het zware werk, Robben wil te snel terugkomen na blessures, Robben ontwijkt niet genoeg.

Ik zocht mijn interview met Johan Cruijff van het afgelopen najaar nog eens op. Cruijff was als voetballer een schriel mannetje. Ik had hem gevraagd hoe hij de harde charges van de verdedigers pareerde. Hij zag geen probleem. `Je moet op tijd springen. Dat gaat na een tijdje vanzelf. Ik hoefde nog geen eens te kijken. Ik wist precies wanneer ze op mijn enkels wilden schoppen. Dan sprong ik in de lucht. Je moet antennes hebben, anders ben je te laat.'

Heeft Arjen Robben antennes?

Ik vermoed dat ze nog in de verpakking zitten. Hij heeft de gebruiksaanwijzing doorgenomen, nu nog monteren. Zijn gave is dat hij zijn wendingen heel laat durft in te zetten, vaak pas als het been van de verdediger al op weg is naar zijn enkels. Hij maakt een slalom terwijl die op het voetbalveld niet voor niets bijna is uitgestorven. Een paar antennes in de benen lijkt me geen overbodige luxe.

Neil Fraser, de clubarts bij Robbens Chelsea, is opgestapt omdat hij het niet eens was met de medische behandeling die coach Mourinho propageerde. Ze tappen bij de Londense club bloed af, draaien het rond in een centrifuge en spuiten het opgeklopte goedje vervolgens weer terug in gekwetste gewrichten van spelers. De truc heeft al een bijnaam: de Frankensteinmethode. Robben vond het een beetje eng en heeft afgehouden. Het lijkt op bloeddoping.

De nieuw aangestelde clubdokter Bryan English is hoopvol gestemd over het herstel van Robben. Hij heeft sinds zaterdag twee keer per dag contact met de medische staf van het Nederlands elftal en wacht de scan van vandaag nog even af. Dan wordt besloten of Robben terugvliegt naar Londen om verder bij zijn club behandeld te worden. Bloed zuigen, in de centrifuge, bloed spuiten en voetballen maar weer.

Wat kost een buisje bloed van Robben? Is de kleur dieprood, neigt het naar paars, roestbruin? Zet je het buisje in de koelkast naast de sandwich spread of schuin tegen een pak halfvolle melk? Bloed is een intieme vloeistof. Je raakt altijd opgewonden als je het ziet. Er zijn mensen die flauwvallen bij het zien van hun bloed.

De Portugees Mourinho zou geen bewaar hebben tegen het opvangen en weer inspuiten van Robbens bloed. In Zuid-Europa schijnt het vaker gedaan te worden en ik moet zeggen, centrifugespecialist Mourinho ziet er altijd blakend van gezondheid uit. Ik zie zijn trotse bloed al schuimen in zo'n draaiend roestig kreng, ergens tussen de uitgehangen overhemden en de droger in.

Kan de UEFA dat akkefietje rond de wedstrijd tegen Barcelona – Rijkaard zou gesmoesd hebben met de scheidsrechter – niet gewoon seponeren en dit gerucht over bloed centrifugeren tot op de bodem uitzoeken?

In Italië is er gedoe over Milanees bloed. Gattuso en Seedorf zijn in het nieuws. Ze voelden niets voor een vrijwillige bloedtest als onderdeel van een dopingcontrole. Gattuso staat het alsnog toe. Seedorf is gepikeerd omdat het nieuws over de bloedtest nooit had mogen uitlekken. `De wet zegt dat privacy gerespecteerd dient te worden.'

Respect voor het bloed van Seedorf en Robben. Wie ben ik iets te schrijven over het bloed van een ander? Ik houd meteen op. Eigen bloed eerst.