`Te druk om af te vallen'

Op een mooie lentedag spreekt Jaus Müller (19 jaar, 60 kilo) met Maartje Carders Mendoza (19 jaar, 115 kilo) over dik zijn

Maartje Carders Mendoza weegt 115 kilo. Ze is net acht kilo afgevallen. Amper twee jaar geleden woog ze nog 123 kilo. ,,Voor sport heb ik geen tijd en geen geld. Ik heb het druk met mijn opleiding docent Nederlands en ik ga veel om met vrienden. Dat heeft toch de prioriteit. Afvallen komt later wel een keertje.''

Met een flink tempo loopt Maartje door het Amsterdamse Vondelpark. De lage lentezon werpt een geel en oranje gloed over haar gezicht terwijl de wind met haar zwarte haren speelt. ,,Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ik 12 was. Toen begon ik met te veel eten. Ik ging naar de middelbare school. Echt druk had ik het niet en ik verveelde me. Ik hing veel voor de televisie. Om de tijd te doden ging ik maar eten'', zegt Maartje met een zucht. ,,En toen ging het heel snel. Mijn moeder heeft nog geprobeerd me te stoppen, maar dat lukte haar niet.''

In de tijd dat Maartje nog bij haar moeder woonde, waren er vaak conflicten over haar overmatige voedselinname. ,,Mijn moeder is helemaal niet dik en ze deed echt haar best om te zorgen dat ik dat ook niet zou worden. Het deed haar verdriet als ik at. Daarom verborg ik me als ik ging eten, maar dan zag mijn moeder weer een voedselverpakking liggen. Dan zei ze: `wat doe je jezelf toch aan!'''

Die gedachte schoot ook wel eens door haar hoofd in situaties dat haar gewicht een obstakel vormde. ,,Laatst was ik in Sixflags. Daar moest ik twee uur in de rij staan voor de Goliath, een achtbaan. Toen ik eindelijk aan de beurt was paste ik niet in het zitje. Iedereen moest lachen. Ik kon er gelukkig zelf ook wel om lachen maar het was toch gênant. Het komt wel vaker voor dat mijn lichaam in de weg zit. Vaak zijn terrasstoeltjes te krap voor me. Dan snijden die ijzeren stangen in mijn vel'', zegt ze terwijl ze kijkt naar het stoeltje waarop ze zit. ,,Gelukkig zijn deze erg breed.'' Dikke mensen hebben problemen waar je vaak niet eens bij stilstaat. ,,Bijvoorbeeld in trams als het druk is, voor mijn gevoel neem ik dan overbodig veel plek in. Dan wil ik me het liefst heel klein maken.''

Tijdens het maken van foto's van Maartje op een terras schieten er plotseling een stuk of acht jongens in een daverende lach. ,,Dat is toch geen fotomodel!'', roept een jongen, met een biertje in zijn hand. Maartje trekt zich er weinig van aan. ,,Als zij het nodig vinden om mij te kleineren, doen ze dat maar lekker. Ik vind het prima, vaak kan ik zelfs nog wel met ze mee lachen'', zegt ze met een strak gezicht. ,,Maar soms maken ze het ook wel te gek. Een tijd geleden riep iemand in een zwembad, toen ik het bad in sprong: `Kijk maar uit, als zij springt dan vallen straks de waterdruppels van het plafond!' Dat was pijnlijk.''

Maar van klasgenoten of vrienden heeft ze nooit pijnlijke dingen te horen gekregen. ,,Ik heb wel een vriendin die soms wijst op haar eigen buik en dan tegen mij zegt dat ze dik is. Dan denk ik: `Hallo! Kijk eens naar mij, ik ben toch veel erger, wat zeur je nou?''' Met haar vriendinnen gaat ze soms winkelen. Maar dat gaat ook niet altijd even makkelijk. ,,Eigenlijk heb ik er een hekel aan. Ik zie vriendinnen allemaal mooie strakke zomertruitjes kopen terwijl ik alles bij de grote-matenwinkel moet halen. Als ik voor mijzelf kleren koop, doe ik dat ook maar twee keer per jaar. Strakke shirtjes pas ik alleen als ik echt flink ga afvallen.'' Ondanks het feit dat Maartje in twee jaar tijd acht kilo is kwijtgeraakt, wil dat afvallen tot nu toe niet echt opschieten. ,,Ik stel het steeds uit en daarbij komt dat ik heel moeilijk `nee' kan zeggen tegen eten. Als ik langs de schappen van de supermarkt loop, dan kan ik het niet laten om chocoladerepen in mijn kar te stoppen.''

Bij het onderwerp relaties krijgt Maartje het een beetje moeilijk. Ze denkt even na. ,,Ik denk dat ik voor een vriendje wel graag af wil vallen. Mijn doembeeld is dat ik eindig als een oude dikke vrijster, omgeven door twintig katten.''