Roem drukt zwaar op Dan Brown

,,Ik heb geen idee hoe echte beroemdheden met hun bekendheid omgaan'', antwoordde Dan Brown op een email van The New York Times. ,,Ik ben gewoon een gozer die een boek heeft geschreven, maar als ik me buiten vertoon, loopt het zo uit op een circustoestand.''

Dan Brown (40), auteur van de succesvolle Da Vinci Code over een zoektocht naar de Heilige Graal, was tot twee jaar geleden een onbekende thrillerschrijver. Nadat in maart 2003 Da Vinci Code verscheen, verwierf de auteur op slag popsterrenstatus. In ruim twee jaar tijd kochten wereldwijd 25 miljoen mensen het boek (in 44 talen) en van Browns eerdere drie romans gingen er zo'n 7 miljoen exemplaren over de toonbank. Ook in Nederland staan zijn boeken in de toptien, samen met een geïllustreerde editie en enkele spin-offs, waaronder een boekje dat de geheimen van de roman beweert te ontraadselen. Naar schatting verdiende Brown reeds zo'n 50 miljoen dollar aan royalties.

De extreme populariteit eist ook zijn tol. Niet alleen keren het Vaticaan en de halve christelijke wereld zich tegen de auteur en zijn boek, ook de bekendheid is soms hinderlijk. ,,In sommige opzichten is mijn leven dramatisch veranderd'', zegt Brown. Kon hij voorheen ongehinderd op locatie – zoals het Louvre waar de Da Vinci Code begint – zijn moordscènes bedenken en uitmeten, tegenwoordig moet hij incognito. Interviews geeft hij niet meer.

In andere opzichten is veel bij het oude gebleven, zegt Brown. ,,De manier waarop ik schrijf bijvoorbeeld is onveranderd. Ik sta elke morgen nog om 4 uur op en staar naar mijn lege computerscherm. De personages waar ik nu over schrijf kan het echt niet schelen hoeveel boeken ik heb verkocht.'' Maar omdat miljoenen fans uitkijken naar het nieuwe boek waarin Harvard-professor Robert Langdon weer de hoofdrol zal spelen, voelt Brown de druk om een even goed verhaal te schrijven. Hij overlegt nu iedere plotlijn en elke wending met zijn redacteur bij de uitgeverij.

Toch heeft Browns bekendheid ook voordelen. Bijvoorbeeld op het moment dat hij per binnenlandse vlucht uit zijn woonplaats Boston wilde vertrekken en zich niet kon identificeren. ,,Gelukkig had de man achter me in de rij een Da Vinci Code bij zich. Ik liet mijn foto op het boek zien en mocht vervolgens toch het vliegtuig in.''