Hoogland - Baarn

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week nabij de Eem

Het is lente en dat zullen we weten ook. Alleen verkleinwoorden doen nog terzake. Poezel weertje, piezel windje. Zonnetje op baby-blaadjes. Meerkoetjes op golfjes in smalle slootjes.

Lam. Wei-de. Scha-pen.

Spanning, spektakel of drama biedt het allemaal niet, maar dat dondert niet. Het is heerlijk om in dit zacht gedoetje te wandelen, juist in dit weinig opvallende graslandschap. De weiden zijn vaak leeg, de koeien staan nog op stal maar er is een boer met hoge glazen deuren in zijn stal, alle koppen kijken kauwend naar het jonge licht.

Ik kuier maar men is druk. Tractors rijden uit met giertanken, ze laten scherp geurende spatten achter op klinkers en asfalt. Stap erin en je ruikt ze nog beter. Een dak krijgt nieuwe rode pannen, de oude worden losgehaald en mogen langs een geelhouten goot naar beneden glijden.

Er hangen borden die waarschuwen voor de paddentrek en er ligt een platgereden bisamrat draag je zo'n mooie bontjas, word je toch overreden.

Het land hier wordt bewerkt en bewoond en begaan, deze streek doet niet aan lege vergezichten. Overal zie ik boerderijen en schuren en meestal wordt de horizon afgebiesd met een kralenketting van voorbijglijdende autootjes. De grond is verfomfaaid, maar dat is de bedoeling, want de meeste boeren zijn zo goed om mee te werken aan het weidevogelsprogramma. En dat werkt. Het voorjaar is een feit en meteen zijn ze ongehinderd in het gras aan de gang: kuddes grutto's, volksstammen kieviten en man beweert dat hij tureluurs ziet. Er zitten ook wederrechtelijke weidevogels achter de zachtblauwe `niet verstoren' -bordjes: zes relaxte eenden dommelen in het gras, exotische beesten met een witte borst en met rood slangenleer omringde ogen.

In de vaart duwt een gang van vier brandganzen een smalle witte soortgenoot onder. Blijkbaar zwemmen die beesten onder water door, want heel ergens anders duikt hij op. Ze hebben hem in de gaten en springen opnieuw op zijn rug, net zo lang tot hij meters verderop gaat zwemmen.

We gaan maar weer eens verderop. Daar verschijnt een vrouw met een bos hooi voor de deur. Ze houdt het hooi op, de bedoeling is een zeker schaap ervoor te interesseren en vast te nemen. Maar het schaap weet beter. Het verleidt de vrouw tot een scheve draf en laat zich steeds net niet vangen. Ze legt het af, geeft het op en verdwijnt naar binnen. Het hooi neemt ze mee.

10 km. Kaarten 23, 24 uit Utrechtpad. Uitg. NIVON, 2003. Begin- en eindpunt laten zich verbinden via het station van Weesp. Trein naar Amersfoort, daar rijdt Connexxion-bus 2 naar Hoogland. Uit Baarn rijdt de trein

terug naar Weesp.