Het evangelie van de grondstoffen

De dollar kan alleen nog maar verder dalen, de rente loopt binnenkort in de dubbele cijfers en de euro bestaat over twintig jaar niet meer. Beursgoeroe Jim Rogers (62) zit niet om een voorspelling meer of minder verlegen.

De zaal vol investeerders vuurde tijdens zijn presentatie bij ABN Amro vragen op hem af als was hij een waar orakel. Of hij zou investeren in India (geen stuiver), waar hij vastgoed zou kopen (Georgië) en wat hij een betrouwbare munt vindt (niet één).

Jim Rogers heeft roem en rijkdom vergaard met beleggen en reizen. Samen met multimiljardair en filantroop George Soros zette hij in de jaren zestig het Quantum fonds op. Het fonds had in 10 jaar een rendement van 4.000 procent, terwijl de S&P 500-index, een bekende beursgraadmeter, in dezelfde tijd met 50 procent steeg. Sindsdien is Rogers, die door Time magazine de Indiana Jones van het beleggen werd genoemd, naar eigen zeggen werkloos. Twee keer reisde hij rond de wereld, op zoek naar investeringskansen. De laatste keer legde hij tussen 1998 en 2002 in een knalgele Mercedes, samen met zijn 26 jaar jongere vrouw, 245.000 kilometer af door 116 landen.

Thuisgekomen besloot Rogers een kind te nemen, schreef hij twee boeken en was hij weer een stuk rijker geworden. Voordat hij vertrok had hij de Rogers International Commodities Index (RICI) opgezet voor de investering waar hij verreweg het meeste vertrouwen in heeft: die in grondstoffen. Er zitten 35 openbaar verhandelbare grondstoffen in, waaronder olie en goud, maar ook rijst, varkens, sinaasappelsap en zijde. Zes jaar na de start in 1998 was de grondstoffenindex met 184 procent gestegen. Ter vergelijking: de S&P 500 steeg in die tijd met 4 procent.

Maar Rogers denkt niet dat de gouden tijden van grondstoffen al voorbij zijn. Vorig jaar verscheen zijn boek Hot Commodities en nu reist hij de wereld over om het evangelie van de grondstoffen te verspreiden. Rogers voorspelt dat obligaties de komende 15 jaar een slechte tijd tegemoet gaan en dat aandelen zo zullen fluctueren dat alleen goede handelaren daar wat mee kunnen verdienen. Terwijl de prijs van grondstoffen volgens hem alleen maar omhoog kan.

Rogers baseert deze laatste voorspelling op de simpele theorie van vraag en aanbod. In de afgelopen 25 jaar is nergens een loodmijn geopend, zegt Rogers. De laatste grote olievondsten – in Alaska, de Noordzee en de Golf van Mexico – dateren uit de jaren zeventig. En wie is er de laatste jaren op zoek geweest naar nikkel, koper of zink?

Intussen neemt de vraag naar deze grondstoffen volgens Rogers alleen maar toe. Als de economische groei van China echt zo groot wordt als iedereen (inclusief Rogers) denkt, gaan alleen al 1,3 miljard Chinezen de komende tijd veel meer consumeren. ,,Dat zorgt er niet voor dat China meer stoelen van ons gaat afnemen'', zegt Rogers, want die maken ze zelf wel. ,,Maar ruwe materialen zullen ze wel moeten kopen.''.

Onder Rogers' favoriete grondstoffen bevinden zich suiker, katoen en zink, maar niet goud. De mystiek die om het edelmetaal heen hangt, vertroebelt volgens hem de blik van beleggers. Goud is populair, maar de prijs ervan is nauwelijks de helft van zijn all time high en het aanbod van goud stijgt. Centrale banken denken erover goud te verkopen, zegt Rogers. En in 2003 was driekwart van alle mijnbouwactiviteiten gericht op het vinden van goud.

Rogers raadt aan om de grondstoffen zelf te kopen en niet de aandelen van bedrijven die de grondstoffen produceren. Met aandelen heb je te maken met van alles en nog wat, zegt hij: hoe het management functioneert, de aandelenmarkt, milieuactivisten, regeringen, noem maar op. In tegenstelling tot aandelen die waardeloos zijn geworden, blijven grondstoffen altijd wel iets waard.

De opkomst van wind- en zonne-energie en biotechnologische ontdekkingen die de opbrengsten van landbouwproducten dramatisch verhogen, kunnen veel van Rogers' grondstoffen overbodig maken. Rogers erkent dat. ,,Ik denk niet dat de goede grondstoffenmarkt eeuwig voortduurt, maar het zal nog wel even duren. Windenergie wordt competititiever, maar is dat nog niet. En een biotechnologische doorbraak heb ik nog niet gezien.'' Wel heeft Rogers vast een deel van zijn vermogen in windmolenbedrijven gestoken.

Grondstoffen waren lange tijd niet populair onder beleggers, die eind jaren negentig verblind waren door de rendementen van aandelen. Inmiddels zijn sommige beleggers wakker geworden. Pensioenfonds PGGM heeft 4,4 procent van zijn vermogen belegd in grondstoffen, vertelt Jean-Paul van Oudheusden van ABN Amro. In Duitsland zit nu een kwart van de beleggingen in afgeleide producten - zoals opties en futures - in grondstoffen.

ABN Amro had Rogers uitgenodigd omdat de bank op 14 maart het RICI- certificaat introduceerde, waarmee ook particulieren in de door Rogers geselecteerde grondstoffen kunnen investeren. Volgens Van Oudheusen is er in Europa al voor 200 miljoen euro op de certificaten ingeschreven, voor een groot deel door particulieren.

,,Get `em before they're hot'', zo signeerde Rogers de boeken die ABN Amro uitdeelde na afloop van de presentatie. Maar het lijkt erop dat zijn advies te laat komt.