Het culinair bestaansminimum

Traditiegetrouw verschalkt Joep Habets met Pasen een kippetje

Koning Henri IV oordeelde dat elk Frans gezin op zondag een kippetje zou moeten kunnen eten. Zo formuleerde hij rond 1600 het culinair bestaansminimum.

Kip is tegenwoordig voor alledag en voor iedereen. Toch heeft de gegrilde of gebraden hele kip iets van zijn zondagse karakter behouden en met Pasen blijft het een passend feestgerecht.

De ketenkiprestaurants maken opgang, na Juffrouw Tok is er nu ook Moeder Kip. Laten we het ambachtelijke kiprestaurant echter niet vergeten, zoals het vertrouwde Ici Paré langs de provinciale weg in Mijdrecht. Het ligt naast de benzinepomp en het is er gemakkelijk parkeren. In het voetspoor van Henri IV heeft Joop den Uyl met de uitspraak dat iedere Nederlander een autootje zou moeten kunnen rijden niet voor niets het mobiel bestaansminimum geformuleerd. Onze auto valt op het parkeerterrein in het niet bij de FWD, Mercedes en Jaguar die er staan gestald. Ook bovenmodaal heeft recht op het wekelijkse kippetje. Drie gangen, met alles wat erbij hoort, vergen hier per persoon nog geen 32,50 euro.

Binnen zijn we onmiddellijk in kipsfeer. De kippetjes hangen al aan het spit te bruinen. Overal in het groen beplante, bescheiden paviljoen zijn kippenparafernalia te bewonderen als kippenkleedjes, houten haantjes, sierkuikens en een eierklok.

Het menu brengt ons jaren terug in de tijd. Halve kippen in allerlei combinaties voeren de boventoon, maar er zijn ook garnalencocktail, tournedos, zalm en zelfs varkenshaasjes met roomsaus. De bijgerechten roepen nostalgische gevoelens op: stoofpeertjes, rabarber en appelmoes. Alle hoofdgerechten worden geserveerd ,,met gebakken aardappeltjes en garni'', zegt de montere gastvrouw.

Wij gaan voor een volledig kipmenu. Puur op conceptuele gronden is de kipcocktail met de in de naam verborgen hanenstaart natuurlijk niet te versmaden. Hij bestaat uit lauwwarme stukjes kip op blaadjes sla met cocktailsaus en mandarijnpartjes uit blik. Ik maak me sterk dat de garnalencocktail bijna hetzelfde oogt. Je weet ook meteen hoe hij smaakt en dat is prettig voor wie niet van verrassingen houdt. Met de kippensoep komt het flesje Maggi op tafel. Terecht, want de gevulde soep kan wel wat toegevoegde pit gebruiken.

Het zeer beknopte en gunstig geprijsde wijnaanbod, van 13,50 euro voor de huiswijn tot 22,50 euro per fles voor de lokale topwijn, staat op een schoolbord. De aanbeveling `toppertje' helpt en we kiezen de Zuid-Afrikaanse rode wijn van Heerenhof. Alleen al vanwege de prijs is het een allemansvriend, hij kost 15 euro.

Ik wijd me vervolgens aan de kip met appelmoes, terwijl mijn tafelgenoot zich buigt over de kip op grootmoeders wijze. De kip gaat gemakkelijk van het bot af, zo hebben we ze ook het liefst. Grootmoeder blijkt een `bonne femme' die haar kip bereidt met champignons, ui, spek, paprika en erwtjes in een nogal aanwezige saus.

De gebakken aardappeltjes zijn eerder een brunoise van aardappel, kleine blokjes die stevig zijn gebakken. Lekker krokant, maar met te veel aanhangend vet. Ze liggen later zwaar op de maag. Het `garni' bestaat uit een even natte als frisse komkommersla en een degelijke kropsla, gegarneerd met schijfjes tomaat en een paar plakjes hardgekookt ei. We ontmoeten een oude bekende, de cocktailsaus, en dat ei doet me thematisch gezien deugd.

Het gaat er hier voortvarend aan toe. Om een uur of acht zijn de meeste gasten al weer weg. Geheel in stijl en kipcorrect besluit ik de maaltijd alsnog met ijs en advocaat.

Ici Paré, Provinciale weg 2 Mijdrecht, 0297 281277

www.icipare.nl