De lezer schrijft over jongeren en de krant

`Jongeren vormen voor iedere producent een belangrijke doelgroep. Die groep is groot en heterogeen. [...] NRC Handelsblad [...] is op zoek naar diegenen die niet bang zijn voor een paar regels, alinea's, artikelen of zelfs boeken. Bent u de scherpzinnige marketeer die zich kan inleven in de wereld van deze jongeren tussen de 15 en 35 jaar?' (vacature op 12maart)

De wereld is gespleten sinds de entree van internet. Aan de rand van het ravijn staat de keurige krant NRC Handelsblad, verlangend kijkend naar de overkant. Daar staat die grote, heterogene groep jongeren tussen de 15 en 35. Ze gieten zich juichend vol met drank en laten hun geld rollen. En wat kopen ze? Beeldschermen, plastic schijfjes, beltegoed. Maar geen krantenabonnement. Letters zien ze alleen als ze ge-sms't worden. Ik behoor tot deze grillige groep die zich maar niet in een marketingplan laat vastleggen. Hoe ons te binden?

Laten we beginnen met de veronderstelling dat er veel potentiële jonge abonnees klaarstaan om binnengehengeld te worden door de übermarketeer die op deze tragische vacature afkomt. Niets is minder waar. Door de onderwijsinflatie krijgen veel mensen een diploma van het hoogste niveau, maar dat zijn niet allemaal toekomstige lezers. Er bestaat, zoals in alle tijden, een kleine gemeenschap die zich graag verder ontwikkelt. Lezen wij? Ja, wij lezen. Die Zeit, The Economist, The Financial Times, Le Monde, The New York Times...

Ook wordt het rare idee gekoesterd dat er iets speciaals gedaan moet worden om interessant te zijn. Meer human interest. Op de hurken voor de kleintjes. Vergeet het maar. Ook al zijn wij omnivoren, een krant is een krant. Voor de jurken van de Oscarwinnaressen koop ik een Beau Monde. Voor rioolnieuws surf ik naar geenstijl.nl. Wat wij willen, is serieus genomen worden.

Wie zijn wij? Wij studeren of werken aan een carrière in een tijd waarin het pluche is volgeplakt. We lezen literatuur (zelfs boeken) en pulp, spelen computerspelletjes, luisteren naar klassieke muziek, oude jazz en Rammstein. We reizen veel, wonen af en aan in het buitenland. Velen onder ons overwegen dit land voor altijd te verlaten. Niet alleen de slimme, jonge Turkse Nederlanders (Opiniepagina, 10 februari), maar ook de slimme, jonge Nederlandse Nederlanders.

NRC Handelsblad doet heel veel goed. Maar ja, internet. Valt het grote woord, dan gedragen sommige redacteuren zich als angstige bejaarden. Een tenenkrommend voorbeeld is het voorpagina-artikel waarin een redacteur beschrijft hoe hij Hirsi Ali's Submission gaat googlen, en zelfs hoe hij de diverse links aanklikt (26 januari).

Andere suggesties? Niet zoveel doemdenken over de wereld die wij, heterogene jeugd, straks moeten vormgeven en besturen. Wees niet bang voor het onbekende. Organiseer gesprekken tussen de jonge en oude elite, autochtoon en allochtoon. Neem verantwoordelijkheid voor de invloed die de krant heeft op haar lezers. Dan loont het de moeite om ook een Nederlandse krant te lezen. Als die rustpunt durft te zijn. Laat die marketeer lekker zitten en maak een fijne, serieuze krant. Dan blijven wij hier om voor jullie te zorgen.

Beloofd.