Aziaten

Wiegertje Postma (17) houdt natuurlijk van alle allochtonen, maar ze is speciaal dol op Aziaten

Allochtonen, wie kent ze niet? Het bestaan van dit deel van de bevolking kan onmogelijk onopgemerkt aan je voorbij zijn gegaan. Niet alleen vanwege het feit dat deze kwalificatie voor een aanzienlijk percentage van onze bevolking geldt, of dat sommige allochtonen aan uiterlijke trekken te herkennen zijn, maar bovenal ook omdat ze een dankbaar gespreksonderwerp zijn. Wie praat en hoort er niet graag over de mate waarin ze al dan niet enig normbesef of burgerzin hebben, en het criminaliteitspercentage onder hun kinderen? Het liefst onder leiding van iemand met de beharing van Frits Barend, borrelnootjes en een ervaringsdeskundige erbij. Een echte Antilliaan, Turk of Marokkaan die weet waar hij het over heeft. Die met beide benen in de betreffende gemeenschap staat. Om aan te geven dat het wel meevalt, met die ellende.

En dat bevalt me hélemaal niks. Niets gemeens: ik houd bij voorbaat van alle Antillianen, Turken en Marokkanen, en gun ze binnen de grenzen van het redelijke alle zendtijd die ze zich kunnen wensen. Maar het is de aanpak die me tegenstaat. Er wordt alleen een half uur voor ze uitgetrokken als ze niet goed functioneren binnen onze samenleving. En dat is natuurlijk een heel verkeerde insteek. Op die manier gaat iedereen namelijk glashard voorbij aan mijn persoonlijke lievelingsallochtonen. Of eigenlijk en dat mag best eens gezegd worden – mijn lievelingsménsen. Aziaten worden schandelijk verwaarloosd.

Aziaten doen namelijk nooit iets verkeerd. Nooit. Alle Aziaten die ik ken zijn immer vriendelijk en behulpzaam. Lief, zou ik hen zelfs willen noemen. Ze zien er fantastisch uit in de meest futuristische kledingcombinaties, en zijn niet te beroerd om je in de waan te laten dat jij daar ook best mee weg zou kunnen komen. Zijn ze in slobbershirt en trainingsbroek, dan ga ik er zonder aarzeling vanuit dat dat de nieuwe blitsigheid uit Japan is. Ze hebben mooi, glad haar zoals ik dat ook wil. Ze doen aan draken, het jaar van de haan en hebben een eigen oud en nieuw. Ze zijn de enige bevolkingsgroep ter wereld waarvan de leden zich al jaren in Hello Kitty kunnen wentelen zonder hun waardigheid te verliezen. Ze moeten heel vaak heel hard lachen. Ik word blij van ze.

Bovendien zijn Aziaten over het algemeen intelligente, ijverige mensen. Hard werken zit er waarschijnlijk al sinds de Shang-dynastie ingeramd. Ik hou van die mentaliteit. Mensen die niet moeilijk doen zijn precies het soort mensen dat ik graag zie. Ze lezen Aziatische kranten. Aziatische kranten en hun lezers hebben mijn onvoorwaardelijk respect. En ik moet de eerste Koreaan die zich in een donker steegje ophoudt nog tegenkomen. Ik zou hem in dat geval onvervaard tegemoet treden. Aziaten gebruiken hun scherpste messen alleen voor het vervaardigen van wortelbloemetjes, denk ik.

Het moge duidelijk zijn: ik wil volwaardige erkenning van Aziaten als dierbare minderheid. Ik wil Chinezen, Japanners en Koreanen op televisie. Onafgebroken. Niet uit integratiegerelateerde motieven, want dat doet me niks. Integratie is fataal voor de beminnelijkheid van de meeste bevolkingsgroepen. Mijn respect voor de Chinese gemeenschap werd bijvoorbeeld bijna vermorzeld door de verder uitzonderlijk eloquente mevrouw achter de afhaalbalie die voor de vorm `Sambal bij?' zei. Vinden de mensen leuk, dat gebrekkig Nederlands, zal ze gedacht hebben. Maar ik vond het helemaal niet leuk, Aziaten moeten zich namelijk helemaal niet bezig houden met wat Nederlanders leuk vinden. Goddank is ze een uitzondering. Aziaten zijn gewoon hun innemende zelf. Zoals ik het allermeest van ze houd.