A Frames:

Hippe bands als Interpol, Franz Ferdinand en Bloc Party grijpen wel terug op de hoekige sound van de new wave uit de jaren tachtig, maar vergeten het bijbehorende experiment. Veel gewaagder daarin is het trio A Frames uit Seattle, voortgekomen uit Bend Sinister en met wortels in de Amerikaanse eighties-underground van Butthole Surfers en Scratch Acid. De postmoderne noiserock van hun derde album Black Forest herbergt spannende ritmes, donkere melodielijnen en interessant gebruik van gitaren, donderbassen en vuilnisbakkenpercussie.

Een groot verschil met andere lawaai-georiënteerde experimentalisten is dat het liedje centraal staat. Onder zwaarmoedige titels als `Death train' en `Negative' schuilen meeslepende popsongs met sinistere tekstonderwerpen en voortrazende hakketakgitaren. De sombere stem van gitarist Erin Sullivan en sprankelende samenzang met bassiste Min Yee wisselen elkaar af op een vitale, 34 minuten korte cd van een groep die ergens tussen de galmende keldermuziek van Joy Divison en de new wave-bubblegum van The B-52's moet zijn geboren.

Black Forest

(Dragnet/Konkurrent)****