Hele dagen pingelen en dromen van Oranje

Waarschijnlijk speelt Khalid Boulahrouz morgen in het WK-kwalificatieduel van Nederland tegen Roemenië opnieuw centrale verdediger.

Hoewel hij opgroeide in een Marokkaans gezin met negen kinderen, droomde Khalid Boulahrouz als kleine jongen van het Nederlands elftal. Oranje was zijn grote doel. En niet het Marokkaanse elftal waarvoor momenteel verschillende in Nederland spelende voetbalprofs uitkomen. ,,Gullit en Van Basten waren vroeger mijn idolen'', vertelt de verdediger aan de vooravond van de interland van Oranje in Boekarest tegen Roemenië. ,,Khalid klinkt een beetje als Gullit. Dus noemden ze me op straat op zeven, achtjarige leeftijd al gauw Gullit. Ik was aan de bal ook zo'n dribbelaar als hij. Altijd maar pingelen. De hele dag. Later, toen ik tien was en een jaar in de Ajax-jeugd had gespeeld, ben ik pas gaan verdedigen. Je associeert je op die leeftijd met wereldsterren, met supervoetballers. Dus volgde ik het Nederlands elftal op de voet en nam me voor dat dit team een doel moest zijn.''

Het Marokkaanse elftal kwam niet in zijn gedachten op. ,,Vroeger kon je in Nederland geen tv-zender uit Marokko ontvangen. Je zag het elftal alleen op een WK. Ik ben ook nooit in beeld geweest voor het Marokkaanse elftal. Ook niet toen ik voor Jong Oranje werd geselecteerd. Nu zie je dat de bondscoach van Marokko naar Nederland komt om spelers te observeren. Misschien hebben ze daar gedacht: `We moeten toch eens in dat land gaan kijken wat er allemaal rondloopt, anders lopen we nog meer goede spelers mis.''

De man die tegen Engeland Michael Owen en Wayne Rooney uitschakelde en voor HSV in de Bundesliga wekelijks spitsen als Klose en Koller het leven zuur maakt, zit ontspannen met een been over de leuning van de stoel. Hij fronst de wenkbrauwen wanneer hem wordt gevraagd wat hij zou hebben gedaan als hij net als Ugur Yildirim met Turkije had moeten kiezen: het Marokkaanse of Nederlands elftal. Streng: ,,Wat niet aan de orde is geweest, hoeft niet te worden besproken. Ik speel nu voor Oranje, dat kun je niet meer veranderen. Wil ik ook niet. Waar ik vroeger van droomde, heb ik toch maar geflikt. `Hup Holland, Hup' was het toen. En nu sta ik er zelf in. Dat geeft een supergevoel. Ik ben intens gelukkig.''

De ster van Boulahrouz rees snel en hoog. Bondscoach Van Basten komt de eer toe dat hij hem in augustus 2004 als een volslagen verrassing bij het Nederlands elftal haalde. Bijna tegelijkertijd maakte hij de overstap van RKC naar HSV. In zijn vierde interland tegen Engeland openbaarden zich zijn kwaliteiten als centrale verdediger, nadat hij aanvankelijk vooral als vleugelverdediger was ingezet. Boulahrouz beseft dat hij pas aan het begin staat van de grote doorbraak. Van Basten zette hem gisteren al vast op scherp door onomwonden te verklaren: ,,We weten nu dat Khalid zeer sterk kan verdedigen. Opbouwend moet het echter nog beter.'' Boulahrouz zal de laatste zijn om te beweren dat hij een volmaakte voetballer is. ,,Ik heb het hoogst haalbare nog niet bereikt. Ik wil me verder ontwikkelen. Als voetballer en als mens. Ik word door de media al afgeschilderd als de nieuwe Jaap Stam. Een hele eer, maar ik weet beter. Ik moet nog veel bewijzen. Hij was de beste Nederlandse verdediger van de laatste jaren. Dat is niet makkelijk te evenaren. Ik zal nog hard moeten werken en veel dingen laten. Er zijn zoveel goede voetballers. Als je even nonchalant wordt, staan er tien anderen te popelen om je plaats in te nemen.''

De wijze waarop hij zijn opponenten uitschakelt, heeft hem in Duitsland de bijnaam Der Cannibale gegeven. Maar hij werkte dit `koosnaampje' ook zelf in de hand door bij zijn komst in Hamburg te beloven dat hij zijn tegenstanders zou auffressen. Dát was zijn geheim, verklaarde hij. ,,Op een gegeven moment wilde ik geen kannibaal meer genoemd worden. Maar toen was het te laat. Zeiden ze: `Met jouw manier van spelen kun je dat wel vergeten'. Nu accepteer ik het maar en is de kannibaal altijd bij me.''

Het levensverhaal van Boulahrouz begint in Maassluis. Op z'n tiende verhuist de familie naar Vijfhuizen in de Haarlemmermeer. Een jaar voetbalt Boulahrouz in de jeugd van Ajax en via Haarlem komt hij in de jeugdopleiding van AZ terecht. Daar wordt zijn ontwikkeling afgeremd. Op z'n zestiende overlijdt zijn vader. ,,Mijn discipline werd minder. Bovendien schortte er toen wel wat aan mijn mentaliteit. Ik ging vaak in discussie, had altijd een weerwoord. Niet alle trainers zijn daarvan gediend bij een jongen van zestien. Ik dacht dat ik wist hoe het moest. Ik was jong en naïef. Maar ik heb toen wel veel steun gehad aan trainer Hans de Koning.''

Martin Jol gaf zijn loopbaan een nieuwe impuls door hem naar RKC te halen. Met de Scheveningse coach bouwde Boulahrouz een speciale band op. ,,Nu we elkaar niet meer zo vaak zien realiseer ik me pas wat er was. Er is ook wel wat gebeurd. Wie had enkele jaren geleden durven denken dat hij commentaar zou geven voor de BBC terwijl ik in Oranje op het veld stond tegen Engeland? Jol hamerde bij mij op kleine dingen die ik wel en niet moest doen. Hij is een perfectionist. Daar moet je als voetballer tegen kunnen. Zo'n man wil dat je állés goed doet in een wedstrijd.''

Bij RKC speelde Boulahrouz op bijna alle posities. Tot hij aan Jol vroeg om in het belang van zijn loopbaan in de defensie te mogen spelen. Want verdedigen zit in zijn bloed. ,,Het maakt me niet uit tegen wie ik in het veld sta. Ik wil mijn tegenstander geen moment het idee geven dat hij lekker in de wedstrijd zit. Leuke dingen doet hij maar thuis. Ik wil de strijd aangaan.''

Zijn nuchterheid en realiteitszin sieren hem. Misschien komt het, omdat hij de andere kant van het leven heeft meegemaakt. Het was vroeger geen vetpot. Als hij vriendjes over de vloer kreeg was er geen speelgoed om mee te spelen en deden ze maar spelletjes op het stapelbed, vertelde hij deze week aan een NOS-verslaggever. Hij was voor de tv-camera zijn emoties niet meer de baas toen hij besefte dat hij in z'n voetbalcarrière altijd met het idee moet leven dat zijn vader het niet kan meemaken. Toen z'n vader overleed moest zijn moeder nog voor vijf kinderen zorgen. ,,Maar ze was wel wat gewend. Ik weet wat ik vroeger niet had. Daarom kan ik met de weelde omgaan. Ik heb een mooie auto gekocht, meer niet. Ik blijf dezelfde Khalid. Ik focus me geheel op het voetbal. Ik zoek daarbij naar lichamelijke en geestelijke rust om goed te presteren. Des te meer kun je van je vrije tijd genieten als je een toets goed hebt afgesloten.''