De redding van een chique schoen

Het voortbestaan van de gerenommeerde schoenfabrikant Greve hing tot vorige week aan een zijden draadje. Dankzij de komst van vers kapitaal en managementbloed kan het Brabantse bedrijf weer verder.

De twee jonge ex-bankiers kwamen net op tijd. Want het scheelde maar weinig of de stekker was eruit gehaald, bij schoenfabrikant Greve in Waalwijk. Ooit zaten in deze regio, tussen Tilburg en Den Bosch, honderden schoenfabrieken. Nu is Greve, producent van hoogwaardige herenschoenen in het duurdere segment, nog een van de zeer weinige schoenfabrikanten in Noord-Brabant. En bijna was ook Greve voltooid verleden tijd geweest.

Mark Gitsels (30) en Remco van den Heuvel (35) zochten al een tijdje ,,iets in het midden- en kleinbedrijf''. Want na een aantal jaar bij de bank ABN Amro te hebben gewerkt, wilden ze zelf wel eens ondernemer worden in plaats van bedrijven te adviseren over kredieten, fusies en overnames. Ze bekeken een twintigtal bedrijven, waarin ze met hun participatiemaatschappij 5square zouden kunnen investeren. ,,Het moest natuurlijk een bedrijf zijn met bestaansrecht. Maar ook een onderneming waar we ons actief met de zaken konden bemoeien'', vertelt Gitsels. ,,En dat wordt niet overal gewaardeerd.''

Totdat ze bij schoenfabriek Greve (sinds 1898) in Waalwijk kwamen. ,,De eerste keer dat we hier wegreden, zeiden we tegen elkaar: `Dit is helemaal fantastisch!''' herinnert Van den Heuvel zich. ,,Het klikte met de familie Greve en het merk sprak ons aan. We hebben altijd op ... eh... goede schoenen gelopen.''

Na vier maanden onderhandelen werden vorige week de handtekeningen onder de samenwerkingsovereenkomst gezet.

Het ging de laatste jaren niet goed met het familiebedrijf Greve, waar vader Wim en zoon Jos-Jan (36) aan het roer stonden. ,,We waren te veel gericht op de productie'', vertelt Greve junior, achterkleinzoon van de oprichter, die samen met Gitsels en Van den Heuvel de nieuwe directie vormt. ,,En dan verlies je zaken als marketing en financiën uit het oog.''

De reden dat de productie te veel aandacht kreeg, was volgens Greve dat er nauwelijks meer goed gekwalificeerd personeel te krijgen is in Nederland. En dat terwijl er dringend behoefte was aan nieuwe werknemers in verband met het vergrijzende personeelsbestand. ,,Sommigen begonnen wel aan de interne opleiding, maar haakten na een paar jaar af. Die vonden computers of vorkheftrucks toch leuker dan het schoenmakersvak. Of ze werden na een paar jaar weggekocht door de orthopedische branche, die beter betaalt.''

Er restte weinig anders dan de productie te verplaatsen naar een land waar nog wel schoenmakers te vinden zijn. Het werd Transsylvanië, in Roemenië, waar ook veel gerenommeerde Italiaanse merken hun schoenen laten maken. Greve: ,,Vijf jaar geleden hebben we daar een ruimte gehuurd en vervolgens hebben we afdeling voor afdeling daar naar toe overgebracht. Eerst het snijden en stikken, daarna het opleesten en naaien.'' Alleen reparaties en het vervaardigen van de maatschoenen bleven achter in de fabriek in Waalwijk.

Maar naarmate Greve in Roemenië meer ruimte nodig had voor de productie (twee paar schoenen per werknemer per dag), namen de kosten toe. ,,Daar hebben we ons enorm in verslikt'', vertelt Jos-Jan Greve. ,,We kregen hogere energiekosten, er was begeleiding nodig om de kwaliteit van de schoenen op exact hetzelfde niveau te houden als we hier in Waalwijk gewend waren en soms konden we een partij in de vuilnisbak gooien omdat de kwaliteit onder de maat was. We hebben ons gewoon verkeken op deze stap. En bij dat soort problemen denkt een bank niet mee, laat staan dat ze krediet geven voor zo'n project.''

Daar kwam bij dat in Nederland de vraag naar schoenen in het hogere segment terugliep als gevolg van de economische recessie. ,,De consument is kritischer geworden en dan moet je je juist richten op je collectie en op publiciteit'', zegt Greve. ,,Maar ook daar heb je extra financiële middelen voor nodig en die hadden we niet. We gingen knijpen op onze voorraden, waardoor de levertijden opliepen. Sommige klanten moesten wel een half jaar op hun schoenen wachten.''

Alleen een investeerder en een nieuwe strategie konden het bedrijf, dat inclusief het Roemeense personeel 62 werknemers telt en inmiddels in de rode cijfers terechtgekomen was, nog redden. Van den Heuvel en Gitsels, die ook enkele jaren in de leiding van studentenkoeriersbedrijf Ritzen Koeriers zat, hebben er alle vertrouwen in dat dat zal lukken. ,,De problemen in Roemenië zijn opgelost. De kwaliteit die daar wordt geleverd, is nu zeker zo goed als die in Nederland.''

Inmiddels beschikt het bedrijf ook weer over voldoende financiële middelen. ,,Er is gesneden in het aantal werknemers, er is bezuinigd op allerlei kostenposten en de schuldenlast is sterk gereduceerd'', vertelt Gitsels. ,,We gaan ook investeren in de voorraden, zodat we weer op tijd kunnen leveren.''

Ook wat betreft de marktpositionering moet er wat veranderen, vindt de nieuwe directie. ,,Greve is een heel sterk merk, maar een tikje oubollig, met vooral oudere klanten. Jongeren kennen Greve nauwelijks. Met nieuwe collecties willen we een jonger publiek aanspreken.'' Ook wordt er gedacht aan de ontwikkeling van een schoenenlijn voor vrouwen.

,,Maar eerst moeten we terug naar de basis'', vindt Gitsels. ,,Op tijd leveren, het vertrouwen van de winkeliers terugwinnen, een goede collectie ontwikkelen, verbetering van ons informatiesysteem en minimaal verdubbeling van de productie in de komende drie jaar. En aan de slag waar je als directie mee bezig wilt zijn in een schoenenbedrijf, in plaats van damage control.''