Knetterend spacegeluid

Symfonische rock komt weer helemaal terug, als we de jonge driemansgroep Secret Machines uit Dallas, Texas mogen geloven. Terwijl de gemiddelde Texaanse aspirant-popmuzikant opgroeit met ZZ Top en Steve Earle, keken de gebroeders Ben en Brendon Curtis verder dan hun neus lang is en kozen ze de `progressieve' jaren zeventig-muziek van groepen als Pink Floyd, Hawkwind en zelfs het het obscure Duitse Neu! als voorbeelden.

Brendon op piano en bas, Ben op gitaar en drummer Josh Garza maken complexe zweefmuziek waarin de ingewikkelde songstructuren van Rush en Yes herleven. Debuutalbum Now Here Is Nowhere begint met een psychedelisch epos van negen minuten en gooit alle conventies overboord ten aanzien van jonge aanstormende bands die een beknopte singlehit nodig hebben om op te vallen.

Secret Machines speelt zich in de kijker door de pure overrompelingstactiek van hun concerten. Terwijl het publiek in een verblindende zee van wit licht wordt gezet, pompen ze gedrieën een luchtverplaatsing de zaal in die nooit afkomstig kan zijn van die ene gitaar, dat ene drumstel en die ene piano die ze bespelen. Technische foefjes te over, maar ondertussen liet Secret Machines in het bovenzaaltje van Paradiso zien dat ze als hechte live-band klaar zijn voor het grote werk. Keith Richards vroeg hen als voorprogramma van de Stones en binnenkort staat een werkbezoek voor samenwerking met David Bowie op het programma.

Voor een groep die de jaren zeventig zo hoog in het vaandel draagt, houdt Secret Machines er opmerkelijke voorkeuren op na. Spacegeluiden à la Hawkwind gierden en knetterden door de zaal en als cover kozen ze uitgerekend het obscure Deluxe van de Duitse groep Harmonia, charmant om de veel te soepele Texaanse tongval waarmee ze het stramme refrein ,,Immer wieder rauf und runter/ einmal drauf und einmal drunter'' vertolkten. Terwijl ze de meeste van hun eigen nummers breed lieten uitwaaieren, brachten ze met The road leads where it's led wel degelijk een fraai afgerond liedje met Byrds-achtige samenzang.

In hun vrije tijd deinzen deze rocktechneuten er niet voor terug om een lied van Bob Dylan te vertolken, zoals blijkt uit de B-kant van hun voor de hitparade kansloze single Sad and lonely. Live hielden ze het hard, langgerekt en overrompelend, bij de eerste kennismaking met een groep die ooit wellicht een progressief symfonisch meesterwerk als Dark Side Of The Moon zal kunnen voortbrengen. Met een harde rockgitaar, want zo ver van ZZ Top zijn ze nu ook weer niet verwijderd.

Concert: Secret Machines. Gehoord: 23/3 Paradiso, Amsterdam.