Amerikaans bankroet

Tegen de achtergrond van krantenkoppen vol verwijzingen naar bedrijfsschandalen, lijkt dit een raar moment voor de versoepeling van regels die bedoeld zijn om belangenconflicten in het Amerikaanse zakenleven te voorkomen. Toch ziet het ernaar uit dat dat precies is wat de Amerikaanse wetgever van plan is, te oordelen naar de hervorming van de faillissementswet die onlangs door de Senaat werd goedgekeurd.

Sinds de invoering van de faillissementswet in 1938 hebben zakenbanken grote moeite gehad een plekje te veroveren op de markt voor het weer op de been helpen van failliete bedrijven. Dat komt doordat zij moesten aantonen op geen enkele manier bij het betreffende bedrijf betrokken te zijn geweest, noch als kredietverstrekker, noch als aandeelhouder of als waarborger van effecten.

In de nieuwe wet is deze eis veel minder hard. Als de wet wordt aangenomen door het Huis van Afgevaardigden en ondertekend door president Bush, kunnen banken er niet meer van worden weerhouden op te treden namens bedrijven wier effecten zij hebben gewaarborgd binnen een termijn van drie jaar voorafgaand aan de aanvraag van surséance van betaling. De reden voor het oorspronkelijke verbod was dat een waarborgende bank een belangenconflict kan hebben dat die bank er, als adviseur van een in moeilijkheden verkerend bedrijf, toe kan brengen te handelen op een manier die de eigen belangen van die bank ontziet, bijvoorbeeld door bepaalde klanten een voorkeursbehandeling te geven.

De wetswijziging zou het voor grote Wall Street-firma's mogelijk maken als saneringsexperts op te treden, een aantrekkelijke activiteit, die in minder goede tijden voor de advisering- en effectenhandeldivisies goed van pas zou komem om de resultaten op peil te houden. De prospectus voor de beursgang van Lazard illustreert dat. In 2002, toen de adviseringsactiviteiten van Lazard op een laag pitje stonden en de inkomsten met 20 procent waren gedaald, zag de saneringsdivisie de omzet meer dan verdubbelen. Maar ook al is de wetswijziging gunstig voor Wall Street, is zij dat ook voor beleggers? De bedrijfstak betoogt dat door de veranderingen de concurrentie in de saneringssector zal toenemen, waardoor de vergoedingen voor adviseurs, die door de crediteuren en de aandeelhouders moeten worden opgebracht, zullen dalen. Misschien is dat juist, maar misschien ook niet.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.