Thuiskomst

Toen zijn auto stilhield voor de garage naast het huis, stond zijn vrouw al klaar met zijn witte badjas en pantoffels.

,,Ga gauw zitten en neem een whisky'', zei ze even later, terwijl ze haar hand door zijn ietwat kwijnende krullenbol haalde.

Hij viel bijna ruggelings achterover in zijn favoriete leunstoel. Na een paar flinke slokken zei hij alleen maar: ,,Godallemachtig.'' Daarna zweeg hij weer een poos.

,,Je deed het goed'', zei zijn vrouw.

,,Vond je?'' Hij leefde even op, politici willen net als gewone mensen graag horen dat ze het goed deden.

Ze knikte trots. ,,De PvdA is de kampioen van de regenten! Het klonk alsof je het ter plekke verzon. Je leek wel een beetje Pim.''

,,Het is ze van harte gegund'', zei hij grimmig. Hij verviel in somber gepeins, terwijl ze bijschonk.

,,Toch moet je het je niet te veel aantrekken'', zei ze, ,,er blijven nog zoveel andere leuke dingen over.''

,,Wat dan?'' Het klonk bijna als een schreeuw.

,,Je hebt de Antillen toch nog? We zouden er nog altijd een keertje samen heengaan.''

Hij zond haar een cynisch lachje toe. ,,Die corrupte bende? Schei uit. Nee, ik heb er tabak van, ik stop ermee.''

Ze keek hem ontzet aan. ,,Rustig nou. Boris vindt dat D66 moet doorgaan met de strijd.''

,,Boris? Strijd? '' Hij herhaalde de woorden bijna toonloos. ,,Ach, Boris.''

Ze liep naar de keuken en kwam met een paar schaaltjes chips terug. ,,Denk je echt dat het CDA en de VVD er erg mee zitten?'' vroeg ze zo behoedzaam mogelijk. ,,Achter je rug hebben ze je toch altijd uitgelachen met je kroonjuweel? Je kreeg je zin omdat ze jullie nodig hadden.''

Hij zette zijn glas met een klap terug op het bijzettafeltje. ,,Iedere politicus is een Machiavelli in het diepst van zijn gedachten. Het kon mij nooit schelen waaróm ze me steunden. Als ze maar steunden.''

,,Toch vind ik het hypocrieten'', zei ze, zoals alleen de verbitterde vrouw van een verbitterde man dat kan zeggen. ,,Ze vallen nu allemaal over de PvdA heen, terwijl ze in hun hart hetzelfde vinden.''

,,Da's de politiek'', zei hij. ,,Pech voor Wouter Bos.''

Zijn stem kreeg een vreemde galm. ,,Ik vind het vooral jammer voor het vólk. Dit land snakte naar de gekozen burgemeester.''

Zijn vrouw aarzelde. Was dit het moment voor de broodnodige relativering of moest ze hem gewoon zijn rouwverwerking gunnen? ,,Gek'', zei ze, ,,maar op mijn werk had niemand het vandaag over de gekozen burgemeester. Het ging over de verpleeghuizen en die rare Iederwijs-scholen, maar de gekozen burgemeester? Niks hoor.''

Hij voelde opeens een dodelijke vermoeidheid. Hij had niet meer de energie om nog iets van zijn vertrouwde mantra over de afstand tussen overheid en burger op te dreunen. Het was genoeg geweest, hij wilde naar bed.

Misschien moet ik zelf maar ergens burgemeester worden, dacht hij nog, gekozen of niet. Hij moest het er binnenkort maar eens met Boris over hebben.