Mel Brooks

De Amerikaanse komiek Mel Brooks maakt opnieuw furore met `The Producers', en is een ouderwetse stem in de tekenfilm `Robots'.

`Springtime for Hitler...and Germany'. Als het liedje eenmaal in je hoofd zit, komt het er niet makkelijk weer uit, en de eerste honderd keer dat het opborrelt, volgt er steevast een lach, die natuurlijk veroorzaakt wordt door het doorbreken van een taboe, maar na een keer of wat toch ook door de manier waarop dat gebeurt, door de wezenloze opgewektheid van de muziek, en na een keer of twintig vooral door de toegift van de laatste twee woorden, die zo belachelijk perfect in het metrum passen.

Springtime voor Hitler werd geschreven en bedacht door Mel Brooks voor zijn film The Producers (1968). Volgens de auteur was het schrijven van het lied het gelukkigste moment van zijn leven. Voor het scenario kreeg hij een Oscar, nu komt er een remake. Als acteur was Brooks in de film niet te zien, al is het niet moeilijk hem voor te stellen als Max Bialystock of Leo Bloom, de producent en de boekhouder die een musical verzinnen zo slecht dat ze er juist daardoor geld mee kunnen verdienen.

De Broadwayversie van The Producers uit 2001 luidde een renaissance in van de carrière van Mel Brooks, die in de jaren negentig in het slop was geraakt. Brooks wijt dat zelf aan de politieke correctheid van dat decennium: ,,Goede smaak is de vijand van komedie.'' Achteraf werden hem ook zijn oude films nagedragen: Blazing Saddles zou bijvoorbeeld racistisch zijn, en de joodse zelfspot is hem ook niet door iedereen in dank afgenomen.

Mel Brooks (als Melvin Kaminsky geboren in Brooklyn, New York, op 28 juni 1926) is vaak als de platte neef van Woody Allen omschreven. Beide begonnen hun carrière met het schrijven van grappen voor de komiek Sid Caesar. Waar Allen te boek staat als intellectueel, is Mel Brooks vulgair. Maar Allen is ook goed in slapstick en Brooks kan ook wel subtiele grappen maken; hij kan eigenlijk alle soorten grappen maken en hij maakt ze dan ook, wat dat betreft heeft Brooks geen enkele inhibitie; hij maakt elke grap die hij kan maken, of ie nu leuk is of niet.

De meeste soorten grappen kon hij kwijt in satires op filmgenres zoals Blazing Saddles (1974), Young Frankenstein (1974), Silent Movie (1976), High Anxiety (1977), Spaceballs (1987), Robin Hood: Men in Tights (1993) en Dracula: Dead and Loving it (1995). In sommige films is Brooks ook als acteur te zien. In Robin Hood was hij bijvoorbeeld Rabbi Tuckman in plaats van Friar Tuck; in Spaceballs president Skroob, die Lord Dark Helmet op pad stuurt. Zoals Brooks zelf vaak zegt: `You either get it or you don't'. Brooks speelt graag dubbel of driedubbelrollen. In zijn remake van Ernst Lubitsch' To Be or Not To Be is hij onder meer Hitler. In History of the World Part I is hij zowel Moses als Louis XVI. Onder meer.

Nieuwe filmplannen heeft Brooks niet. Wel komt er van Young Frankenstein, een van zijn beste spoofs, waarschijnlijk een musicalversie. Als acteur doet hij nog het meest als stem in tekenfilms.