Een tekenfilm zonder knipoog

Zijn we zo geconditioneerd (of verwend) door de films van Pixar Studio's? Zij gaven ons de Amerikaanse droom met een knipoog. Natuurlijk liepen die films goed af, geheel volgens de conventies van Hollywood-voor-kinderen. Maar ze hádden die knipoog; de makers stonden als het ware naast ons en samen genoten we van hun schitterende werk en je kon als grote mensen nog even naar elkaar glimlachen om een grapje dat buiten de gebaande paden lag.

Zo zit je dan heel de anderhalf uur van Robots te wachten op een knipoog die nooit komt. Hier zegt de robot-vader tegen de robot-zoon: ,,Volg je droom, geef nooit op.'' En dan antwoordt de zoon: ,,Ik zal je niet teleurstellen, pap.'' En dan? Dan niks. Na de uitgekiende en werkelijk ontroerende scenario's van Monsters & Co en Finding Nemo kiert de leegte van dit verhaal je zo schaamteloos tegemoet dat je alleen maar kunt concluderen dat filmstudio 20th Century Fox de moeite niet wílde nemen om iets bijzonders te verzinnen.

Dus moeten we ons maar verlustigen in de schoonheid van de vormgeving van Robots. En het moet gezegd: dat kost geen enkele moeite. De animatie is rijk en vrolijk en fantastisch. De stalen wezens die de wereld van Robots bevolken, zijn gedacht in vormen die nog het meest doen denken aan draaimolens met bolbuikige motoren en raketten uit het Spoetnik-tijdperk. Het is pure nostalgie, zo low-tech als Rodney Copperbottom, Piper en Fender Pigwheel en Mr. Bigweld zijn.

Ze worden bij gebrek aan een zinnig verhaal van scène naar scène gedreven en sommige daarvan zijn wervelend en vrolijk genoeg om ten minste kinderen tussen de zes en de elf jaar te bekoren. Hoogtepunt is de aankomst van de verlegen uitvinder Rodney Copperbottom in Robot City en hoe hij naar de grote fabriek wordt getransporteerd. Het gaat vliegensvlug, maar toch is elk vervoermiddel met grote aandacht tot leven gebracht. Misschien dat een animatiefilm dan al geslaagd mag heten.

Robots. Regie: Chris Wedge en Carlos Saldanha. Met de stemmen van Ewan McGregor, Halle Berry, Paul Giamatti, Mel Brooks. In de Nederlandse versie Chris Zegers, Eddy Zoey, Do, Loes Luca. In: 171 bioscopen.