Dynamisch toneel over schoolmoord

Een dikkige vrouw zit op een verhoging hamburgers te eten, de ketchup druipt over haar kin. Ze staart koeiig in de verte. Voor haar op het toneel staat een stapel televisies, een rijtje dieetproducten, Mexicaans bier, instrumenten, wc-potten en meer spul, alles in schijnbare wanorde. Helemaal vooraan laat een trieste jongen eindeloos balletjes tegen elkaar tikken. Er wordt tegen hem geroepen dat hij getikt is met zijn getik.

Toch is het in Vernon God Little – naar de roman van DBC Pierre – niet de vijftienjarige Vernon Little die gek is. Erg briljant is de Texaanse jongen ook weer niet, maar de mensen om hem heen zijn vele malen dommer en bovendien zo geobsedeerd door de media dat zelfs zijn moeder hem zonder aarzelen voor de leeuwen werpt.

Regisseur Liesbeth Coltof van jeugdtheatergezelschap Huis aan de Amstel zette haar tanden in dit maffe, stekelige boek, dat in 2003 de Man Booker Prize won. Net zoals in haar succesvolle bewerking van De hongerende weg naar het boek van Ben Okri, verzamelde Colthof daarvoor een groep getalenteerd makers om zich heen. Ze vroeg Don Duyns voor een bewerking van de tekst en Guus van Geffen, Lotte Goos en Lidwien van Kempen voor het toneelbeeld.

Vernon zit behoorlijk in de penarie. In het stadje Martirio heeft zijn beste vriend zojuist al zijn klasgenoten en zichzelf overhoop geschoten. Vernon zelf was niet bij de slachtpartij, omdat hij zat te poepen in de bosjes, maar dat durft hij, stoere puber, natuurlijk niet te vertellen. Als Eulalio `Lally' Ledesma met zijn camera in het stadje arriveert denkt Vernon even dat het er beter voor hem uitziet.

Maar Lally doet niet aan vrienden zo blijkt al snel. Lally handelt in geld en roem en herkent in de opstandige Vernon een uitstekende zondebok, zeker gezien het feit dat alle andere mogelijke schuldigen niet meer leven. Een paar suggestieve tv-uitzendingen planten het zaadje van argwaan in het gemeenschappelijk bewustzijn en binnen de kortste keren wordt Vernon van iedere moord in Texas beschuldigd. Om het af te maken wordt hij er `real life' ingeluisd door het meisje Taylor waar hij verliefd op is en wordt het tijdstip van zijn dood bepaald door de tv-kijker.

Een verhaal met zoveel dynamiek dat zich bovendien door heel Texas en in Mexico afspeelt is helder en vaak vermakelijk op het toneel gevangen. Coltof heeft daar weliswaar twee uur en een kwartier zonder pauze voor nodig, maar om de lucht erin te houden gebruikt ze de band Storybox uit Utrecht. De vier leden zijn een integraal onderdeel van de voorstelling, praten soms even mee, en vormen met hun verhalende liedjes vaak de schakel tussen scènes. De acteursgroep speelt mee op het ritme van Storybox, met Tjebbo Gerritsma als flegmatieke Vernon, Sylvia Poorta als zijn alsmaar snotterende moeder, Roel Adam als Lally en Lies Visschedijk die met indrukwekkend gemak van rol naar rol overstapt.

Dankzij een zorgvuldige enscenering weet Coltof niet alleen het verhaal, maar dikwijls ook het gevoel van het boek over te brengen. Die rare Amerikaanse ééndimensionaliteit, de hete broeierigheid van een zomers Mexicaans stadje, de gewetenloze jacht op roem en de bijbehorende bekendheid die voor liefde wordt versleten.

Voorstelling: Vernon God Little, naar DBC Pierre, door Huis aan de Amstel. Bewerking: Don Duyns. Regie: Liesbeth Coltof. Gezien: 18/3 Rozentheater, Amsterdam. Aldaar t/m 26/3. Tournee t/m 14/5. Inl. 020-6229 328 of www.huisaandeamstel.nl