Wonder door Dora Visser onderzocht

De stichting Vrienden van Dora Visser weet het zeker: bijna zes jaar geleden stapte een man uit Hengelo, die zijn hele leven niet had kunnen lopen, uit zijn auto en wandelde naar zijn woning. Hij was een trouwe bezoeker van het graf van Dora Visser (1819-1876) in het Gelderse Olburgen. De genezing geschiedde op haar voorspraak, aldus de stichting.

Drie bestuursleden van de stichting waren vandaag op bezoek bij kardinaal Simonis in Utrecht. De aartsbisschop installeerde een kerkelijke rechtbank die achter gesloten deuren de mogelijk wonderbaarlijke genezing zal onderzoeken. Als er geen medische verklaring voor het herstel is, kan het wonder worden erkend, wat kan leiden tot de zaligverklaring van Visser door de rooms-katholieke kerk in Rome.

,,Ik moet zelf ook getuigen'', vertelde bestuurslid Annie Gieling in De Gelderlander. ,,Nee, ik was er niet bij toen hij weer kon lopen. Maar ik heb hem wel verschillende keren bij het graf ontmoet. En hij belde me meteen op toen hij thuis weer kon lopen (...). Doktoren hebben hem onderzocht en konden niet verklaren hoe dit nou kon.''

Visser, die door een verwonding aan haar rechterbeen vanaf haar vijftiende nauwelijks kon lopen en een aandoening had aan de urinewegen, leidde een leven van lijden, bidden en vasten. Eind 1843 zou ze voor het eerst de wondetekens van Jezus (stigmata) hebben ontvangen, die tot aan haar overlijden in 1876 vaak terugkeerden. Tijdens haar leven werd Visser in haar woonplaats Gendringen en omgeving als een heilige beschouwd, maar critici zetten ook vraagtekens bij haar ervaringen. De stichting Vrienden van Dora Visser is ervan overtuigd dat ze zalig wordt verklaard. De laatste Nederlanders die haar vóór gingen waren Kaatje Dierkx (1946), Peerke Donders (1982), Titus Brandsma (1985) en Karel Houben (1988).