Tampons

Omdat het plotseling begon te regenen, vluchtte ik de dichtstbijzijnde winkel in, een filiaal van Etos. Er liepen hoofdzakelijk vrouwen rond, zowel voor als achter de toonbanken. Ik drentelde wat langs de vitrines en bestudeerde quasi-geïnteresseerd de inhoud.

Etos, of `de Etos' zoals men eerder zegt, is het type zaak waar ik me snel overbodig voel. Veel `babyverzorging', `damesverzorging', `damesgeuren' en vooral `dameshygiëne', inclusief `huidgevoelige' en van `ademende toplaagjes' voorziene inlegkruisjes.

Geen winkel dus waar de macho in de man helemaal aan zijn trekken komt, al was er wel een bescheiden afdeling `herenverzorging'. Om me een houding te geven, nam ik maar een doosje aspirines en sloot aan bij de korte rij voor de kassa.

Drie meisjes van een jaar of veertien, die bij elkaar hoorden, en een oudere dame stonden voor me. De meisjes waren in een baldadige stemming, althans, twee van hen. Ze vlinderden giechelig door de zaak, pakten hier en daar een artikel op en riepen dan iets joligs naar elkaar. Het derde meisje, een mager type in lichtblauwe spijkerbroek, bleef rustig in de rij staan. Zij was kennelijk de enige die iets wilde kopen, want ze hield een blauw doosje o.b.-tampons in haar hand.

,,Wat zouden die initialen betekenen, `our body' misschien?'' vroeg ik me af, ,,of gewoon `onze bescherming'?'' Zou ik het even vragen? Ach welnee, wat zouden ze wel niet van me denken en zeggen? (,,Er stond een ouwe kerel achter me en die vroeg of ik wist wat o.b. betekende.'' ,,Wie dan?'' ,,Die lange vent daar.'' ,,Vast een viezerik.'')

De twee meisjes kwamen steeds weer naar het derde meisje teruggefladderd om plagerige opmerkingen tegen haar te maken.

,,Schiet nou een beetje op'', zeiden ze, ,,je hebt het vast hard nodig.''

En: ,,Heb je het al eens eerder gebruikt?''

Het spichtige meisje wist niet goed raad met die flauwiteiten en reageerde net iets te gespannen, vermoedelijk ook omdat ze andere ogen in haar rug wist. Schaamte is onze ergste onderdrukker, en vooral schaamte over schaamte. Het meisje gebruikte als reactie steeds dezelfde formule: ,,Doe toch normaal, joh.'' In tactisch opzicht nooit verstandig, want het geeft de ander de gelegenheid tot nabauwen – wat dan ook prompt gebeurde.

Op zeker moment keek een van de meisjes naar het achterwerk van het magere meisje en zei geschrokken: ,,O jee.''

Ze bukte zich nog eens goed voorover en zei weer: ,,O jee.'' Om eraan toe te voegen: ,,Nee, serieus.''

Het magere meisje verstarde. ,,Is het echt waar?'' vroeg ze.

Het andere meisje kwam erbij staan en boog ook door de knieën om het zitvlak van de spijkerbroek nader te inspecteren. ,,Ja'', zei ze, ,,wat rot nou voor je.''

Het magere meisje leek de instorting nabij. De oudere dame voor me merkte het en greep in. Ze keek het meisje met een blik van verstandhouding aan en schudde met haar hoofd krachtig van nee. Het meisje liet haar opluchting niet merken, draaide zich om en rekende de tampons aan de kassa af.

Haar wereld was gered.