Column

Uit Putten

Ben ver weg. Zit in Peking. Chinese tournee. Begonnen in Hongkong, vanavond hier en volgende week in Sjanghai. Vrolijk toertje. Het is weer eens wat anders dan Putten, waar de culturele raad de naam van je programma verandert omdat de titel voor de plaatselijke zwartkousen aanstootgevend zou kunnen zijn. Dit overkwam Claudia de Breij. Haar programma heet Claudia zuigt maar het plaatselijke dorpshuis had er Claudia speelt van gemaakt. Waarom? De gemiddelde gereformeerde denkt toch niks bij zuigen? Hooguit aan stofzuigen.

Meer valt er toch ook niet te zuigen op de Veluwe?

Uiteindelijk is Claudia tijdens de voorstelling van het podium gestapt omdat een of andere vidioot haar met een camera zat op te nemen. Of ik dat ook gedaan zou hebben? Ik was er niet eens op gestapt. Als men op voorhand al aan de inhoud van mijn werk gaat zitten sleutelen, dan blijf ik die avond lekker thuis.

Dit soort dorpsrelletjes is lekker nieuws. Zeker als je het leest in een vliegtuig dat je met hoge snelheid lekker ver van je vaderland verwijdert.

Was ook wel toe aan wat afstand. Te veel radeloos gekakel gehoord de laatste tijd. Kauw nog steeds op het optreden van de paranoïde nepbaron Edwin bij de heren Barend & Van Dorp. Ik mag die Margarita hartelijk feliciteren met het feit dat ze bij deze enge man weg is. Ik kijk wel erg uit naar zijn nieuwe politieke partij. Zeer benieuwd wat voor patiëntenvereniging dat gaat worden. Misschien wordt het net zoiets als Wilders. Want die is ook helemaal de weg kwijt. In zijn beginselprogramma worden ministeries opgeheven, de ontwikkelingshulp stopgezet, de helft van de ambtenaren ontslagen.

Aandoenlijk programmaatje, Geert. Je hebt me in het vliegtuig heerlijk laten grinniken. De rechtse Mozart van de lage landen. Vroeg me alleen af of je, als je de islamitische scholen gaat verbieden, ook de School met den Bijbel in Putten gaat sluiten?

Ik vind zo langzamerhand alles best. Als je dat haar maar zo houdt. Normaal vind ik alle geverfde mannen enorme tutmutsen, maar jij moet dat tragische bleekwaterkapsel zo houden. Het is zo grappig om zo’n geparfumeerde nicht in het parlement te hebben. Ik raad je aan om prins Edwin de Roy van Zuydewijn als tweede man aan te stellen. Verder kan je Ratelband nog vragen en dan heb je volgens mij een uiterst vrolijk cocktailtrio. En mocht je nog een vierde man nodig hebben, dan stel ik Bart Chabot voor. Lijken me heerlijke vergaderingen. Waar jullie het over hebben doet er niet toe, maar kakel lekker door elkaar heen. Roep maar wat. Dat er een ministerie voor worstenbroodjes moet komen of een hulpfonds voor verkeerd gespoten botoxteefjes. Maakt niet uit. Roep maar wat. Als je maar in die Kamer blijft.

Ondertussen sjouwde ik een dag of wat door Hongkong. De stad is benauwd, druk, erg leuk en er wonen in een bepaalde wijk 160.000 mensen op een vierkante kilometer. Hoe ze dat doen weet ik niet, maar ze doen het. En tussen die miljoenen Chinezen lopen natuurlijk ook veel rare types als Wilders en Edwin. Maar hier versta ik ze niet. Zij mij ook niet en dat is maar goed ook. Ik zou met mijn conferences hier niet ver komen. Want China is natuurlijk één groot angstig Putten. Wilders en prins Edwin kwamen hier ook niet ver. Daarom kan ik wel met een glimlach deze kant op vliegen, maar ik vlieg volgende week toch met een grotere grijns terug. Terug naar het landje waar nog steeds iedereen alles mag roepen. Hoewel? Op het moment dat ik dit schrijf besef ik dat dezelfde Geert Wilders nog steeds ondergedoken zit. Net als Ayaan. En Pim en Theo zijn al dood. Vermoord.

Ik schrijf deze regels hemelsbreed een kilometer van het Plein van de Hemelse Vrede. Er zijn tienduizend executies per jaar in China. Ik kijk naar buiten, de avond valt over een vredig ogend Peking. Opeens vraag ik me af of dat schroefje een microfoon is en ik weet al lang dat ik glashard lieg als ik hier schrijf: het leven is wél leuk.