Pannenkoeken

Oscar Kocken (21) is op zoek naar de ware. Maar vandaag heeft hij een dagje vrij

Mijn zoektocht naar de ware is om een of andere onduidelijke reden nog steeds niet volbracht. Aan mijn uiterlijk kan het niet liggen, ik lijk sprekend op mijn vader en zelfs die lelijkerd heeft kinderen verwekt. Daar staat echter weer tegenover dat ik de oudste ben van drie kinderen en dat mijn moeder altijd beweert dat het met kinderen eigenlijk een beetje hetzelfde is als met pannenkoeken bakken: de eerste en de laatste mislukken.

Ik besloot om mezelf een dag vrij te gunnen en mijn zoektocht naar de ware tijdelijk op te schorten. Laat de ware maar mooi op mij wachten, dacht ik, dat is weer eens wat anders. Soms moet je het lot een handje helpen en soms moet je het tegenwerken.

Daar liep ik dan, op mijn vrije dag, over de Oude Gracht. Mijn route gaat steevast van De Slegte via de Hema naar de H&M, bij het Kruidvat de hoek om, richting de Plato en dan op de terugweg even langs Broese op de Stadhuisbrug. Van daaruit wandel ik via het Kruidvat, de H&M, de Hema en de Slegte terug naar mijn fiets. Je kan veel over me zeggen, maar niet dat er geen patroon in mijn leven zit. Je moet de namen van zes winkels onthouden, maar daar krijg je een hoop voor terug. Het is mijn taak om de mensheid te helpen door orde te scheppen in een wereld van chaos.

Plotseling hoor ik mijn naam: ,,Hé, dat is Oscar Kocken!'' Ik kijk verschrikt om me heen, zo vaak wordt mijn naam nu ook weer niet geroepen in drukke winkelstraten. Twee meisjes hebben een hoogrode kleur. Het kan niet anders dan dat het geluid uit hun kwam. Ze beginnen te zwaaien en rennen dan als gekken op me af. Ondertussen doe ik mijn uiterste best om me voor de geest te halen waar ik hen van ken, maar in de verste verte gaat er geen belletje rinkelen.

,,Jij bent toch van Spunk?''

De klokken van de Dom beginnen te luiden.

Ik knik.

,,Oh, ok, nee, dan is het goed. Gênant, man!''

De meisjes giechelen. Eerlijk gezegd ontgaat mij even wat er ineens zo hilarisch is, maar ik kan op mijn klompen aanvoelen dat geen van beiden kans maakt op de kwalificatie `ware'.

,,Wij lazen dat jij op zoek was naar de ware.''

Zie je wel, daar heb je het al. Het lot.

De meisjes geven me allebei een arm en zetten er stevig de pas in. Tot overmaat van ramp beginnen ze het liedje van Turks Fruit te fluiten. ,,Nu zijn we net twee Olga's'', roept één van de meisjes, ,,en jij de ik-figuur.''

Ik heb geen idee waar ze het over heeft.

,,Van dat boehoek!'', verklaart de ander.

Tja, dat kon ik natuurlijk niet weten. Ik lees alleen films. In mijn kast staan weliswaar vier verschillende uitgaven van Turks Fruit, maar daarvan gebruik ik alleen de kaft, om het vuil onder mijn nagels uit te peuteren. Het lijkt me beter om dat nu even niet te vertellen.

,,We willen met je vrijen'', lispelen de meisjes.

,,Kan niet'', zeg ik.

,,Waarom niet?''

,,Ik heb vandaag een dagje vrij.''

De meisjes negeren alles wat ik zeg. Ze loodsen me langzaam maar zeker naar mijn huis. Pas als ik bij de voordeur sta en voel hoe de meisjes mijn hand in mijn jaszak stoppen, op zoek naar de sleutels, besef ik dat er iets niet klopt. Wat is dit voor raar verhaal? Hoe weten zij waar ik woon? Toch niet door mijn vaste route? Zouden ze me al langer bespioneren? Het is mijn taak om orde te scheppen in een wereld van chaos. Ik besluit het gewoon te vragen: ,,Hoe weten jullie...''

Ik hoef mijn vraag niet eens af te maken. ,,We weten helemaal niks'', antwoorden ze. ,,Jij hebt ons hierheen gebracht. Jij hebt bedacht dat dit zo ging gebeuren. Je wil gewoon weer een column kunnen schrijven en dan verzin je maar wat. Dat je herkend wordt op straat, enzovoort. Je denkt toch niet echt dat iemand...?''

,,Jajaja'', zucht ik. ,,Kom nou maar gewoon binnen.''