Mijn eerste schot

Maartje Duin neemt een pistool ter hand op een schietbaan in Arkansas – en heeft daarna een glaasje water nodig

Het regent zachtjes als ik het landweggetje afrijd naar Sturm's Shootingrange. De schietbaan is een betonnen keet tussen de weilanden. Hij wordt gerund door Steve Sturm, een vijftiger met een grijze snor wiens politieke overtuiging het best wordt geïllustreerd door een cartoon die hij aan de muur heeft hangen. Daarop lopen een jongen en een meisje langs Columbine Highschool. `Waarom heeft God de schietpartij niet voorkomen?' vraagt de jongen. `Hoe had Hij dat moeten doen?' antwoordt het meisje. `Hij komt tegenwoordig de scholen niet meer in.' Op een andere muur dankt president Bush hem voor zijn steun. Dankzij mensen als Sturm is de Republikeinse partij verzekerd van een stevige basis, staat er in sierlijke letters onder een foto van een stralende Laura en George W.

Steve geeft me oog- en oorbeschermers en ik volg hem naar de schietbaan. Met een nietmachine, nee, een nietpistool, bevestigt hij een papieren schietschijf aan een kabelbaan, die hij een meter of zes van ons wegschuift. De schietschijf heeft de vorm van een man. Het zou ook een vrouw kunnen zijn, maar Steve heeft het over de bad guy, de slechterik.

Die bad guy moet dood, zoveel is mij duidelijk. Daartoe overhandigt Steve me een half-automatisch 9 mm pistool, een Sig 226 om precies te zijn. Hier kan ik wel mee beginnen, denkt hij, aan de toonbank had ik geen bange indruk gemaakt. Wel moet hij me waarschuwen voor iets anders. ,,Als ik je zo meteen aanraak, moet je me niet slaan'', zegt hij voorzichtig, ,,dan wil ik je alleen maar corrigeren.'' Zo bang als ik ben om door een kogel geraakt worden, zo bang is hij voor een aanklacht wegens ongewenste intimidatie. Ik weet niet wat vaker voorkomt in Noord-West Arkansas.

Ik moet het pistool zo diep mogelijk in mijn vuist drukken. Mijn linkerhand om mijn rechter vouwen. Mijn duimen aan de zijkant houden, niet aan de achterkant, want daar kan de terugslag me raken. Dan aanleggen. Mijn ogen niet richten op de bad guy, maar op het witte puntje aan het eind van de loop van het pistool. De trekker... langzaam... overhalen.

Wat had ik verwacht te voelen na mijn eerste pistoolschot? Angst. Macht. Opwinding. Het laatste wat ik had verwacht, was dat ik zou gaan huilen. Steve glimlacht. ,,Heel normaal voor een eerste keer'', zegt hij. Door een vochtig waas kijk ik naar de bad guy. Deze hangt er onaangedaan bij. Dood is hij wel. Ik heb hem net naast het hart geraakt. Steve haalt een glas water voor me, dat ik trillend naar mijn mond breng. Mijn verontschuldigingen wuift hij weg. Die primaire reactie vindt hij juist prachtig, zegt hij. ,,Je hebt vrouwen die reageren zoals jij. En je hebt er die het lekkerder vinden dan... hoe moet ik dat zeggen...'' ,,...seks?'' vul ik aan. Hij knikt blozend. ,,Ik zeg dat soort dingen liever niet hardop'', zegt hij zachtjes, ,,maar zij beweren het, ja.'' Misschien moet ik toch iets lichters proberen. Met een .22 long rifle gaat het al beter. Die kogel is kleiner, zegt Steve, maar daarom niet minder gevaarlijk. De wond van een 9 mm kogel kan door doktoren worden gestelpt. Deze kan het lichaam ingaan in je borst en eindigen in je been. Onderweg veroorzaakt hij interne bloedingen, waardoor je binnen een half uur doodbloedt.

Met de .22 begin ik er aardigheid in te krijgen. Hij ligt lekker in de hand, knalt ook niet zo hard. Op één schot tussen de ogen en een paar in de maagstreek na, raak ik de bad guy steeds vaker in het hart. ,,Weet je zeker dat je dit niet eerder gedaan hebt?'' vraagt Steve. ,,Nooit'', glunder ik. Nu de emotie van het eerste schot is weggezakt, begin ik enige opwinding te voelen. Mijn handen zijn klamvochtig.

Na een paar magazijnen ben ik toe aan iets zwaarders, vindt Steve. Hij laat me de 9 mm nog eens proberen. Dat is nu een eitje. Twintig kogels. Een .22 revolver. Ook prima. Drie keer zes. Alleen bij de MP5 twijfel ik nog even. Dat is een volautomatisch geweer. Ratatatata, dat werk. Ik schiet er een klein magazijn mee leeg, eigenlijk meer om Steve een plezier te doen. Hij ziet zo graag dat beginners er lol in krijgen. Maar verder dan ra, ta, ta kom ik niet. ,,Ik vind de bad guy nu wel dood genoeg'', zeg ik. Dat is goed, zegt Steve. Ik krijg hem mee naar huis als trofee. Er zit een groot gat in zijn papieren lijf, ter hoogte van zijn hart. Dat van mij klopt nog, in mijn keel. En dat zal het nog zeker een uur blijven doen.