Met z'n zessen rondkomen van 60 euro

De koopkracht van de meeste Nederlanders gaat dit jaar achteruit. Lukt het minima nog om rond te komen? Deel 8 in een serie.

Het gezin Baart uit Heemskerk telt zes personen: vader, moeder, twee zoons en twee dochters. Op de foto die voorafgaande aan dit interview werd genomen, staan slechts vijf personen. Moeder Jeunesse Baart (37): ,,Toen ik onze oudste zoon van 15 jaar vertelde over het interview, werd hij witheet van woede. `Hoe kunnen jullie dat doen', schreeuwde hij. `Dan weten al mijn vrienden dat ik uit een arm gezin kom!' Hij weigerde op de foto te gaan en wil niet bij naam in de krant genoemd worden.

Breed heeft de familie Baart het inderdaad niet. Het gezin ontvangt per maand netto 1.030 euro. Dat is 70 procent van het laatst verdiende loon van vader John Baart (40). Beide ouders hebben geen baan meer. Omdat ze elke maand weer in de problemen kwamen (,,als je de ene rekening betaalde, moest je de andere laten liggen'') schakelden ze een schuldhulpverleningsbureau in dat de in- en uitgaven van de familie beheert. Per week houdt het gezin 60 euro over om van rond te komen. ,,Onze vaste lasten zijn zo'n 800 euro, dus dit blijft over na betaling van de rekeningen'', verzucht zij.

Werken gaat niet meer, zegt John Baart. Hij zat acht jaar bij het Korps Mariniers. Begin jaren negentig werd hij tweemaal uitgezonden, naar Cambodja en Irak. Daarna, vanaf 1995, had hij andere banen, onder meer bij de Ierse ambassade in Den Haag. Maar in zijn laatste functie, als kassier bij een amusementshal, ging het steeds slechter met hem. ,,Ik merkte thuis al dat hij veranderde'', zegt zij. ,,Hij was vaak afwezig, werd heel snel boos, hij kon niet slapen. Hij zei dat hij flashbacks had uit Irak en Cambodja. Hij keek vaak oorlogsfilms en op een gegeven moment was hij in ons eigen huis op de vlucht. Dan ging hij ergens in een hoek van de kamer schuilen.''

Ook op zijn werk was hij vaak afwezig. ,,Bovendien kreeg ik erge pijn op mijn borst en heb ik eigenlijk continu hoofdpijn'', vertelt hij. In het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht werd uiteindelijk geconstateerd dat hij een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) heeft. Zij: ,,Toen hij vorig jaar juni vanaf zijn werk opbelde dat hij zich weer niet goed voelde, heb ik gezegd: dan kom je nu naar huis.'' Sindsdien zit hij thuis, net als zij. Tot januari 2004 werkte ze als ziekenverzorgster in de thuiszorg, maar dat trok ze niet meer. ,,Als ik thuiskwam, ging het verzorgen gewoon door. Mijn zoon Calvin, die op een school zit voor chronisch zieke kinderen, heeft reumatische klachten, ernstige astma, migraine en is overal allergisch voor. De andere kinderen hebben ook astma. De dokter zei laatst nog: ik ken niemand wiens kinderen zo vaak bij mij komen als die van jullie.''

De gezondheid van hun zoon Calvin ging zó achteruit, vertelt zij, dat ze een drastisch besluit namen. Het hele gezin verhuisde naar Spanje. Zij: ,,De dokter had ons verteld dat het klimaat hier in Nederland eigenlijk te vochtig is voor Calvin.'' Het huis in Zoetermeer werd verkocht en hij zei zijn werk bij de Ierse ambassade op. Hij: ,,Ik had daar echt een goede baan. Ik verdiende netto 4.400 gulden per maand.'' Financiële problemen kende het gezin toen niet, op de spaarrekening stond altijd minimaal 2.000 gulden voor noodgevallen. ,,We hadden echt een kast van een huis, drie keer zo groot als dit huis. De woonkamer was zelfs zo ruim, dat we de meubels maar in het midden van de kamer hebben gezet, dan leek het tenminste wat kleiner.''

Met Calvin ging het een stuk beter in Spanje, zeggen zijn ouders. ,,Het werd een heel ander kind, veel energieker.'' Maar vader en de oudste zoon konden er niet aarden. Na een jaar kwamen ze terug. ,,Toch zou ik het zo weer doen'', zegt zij.

Dan klinkt er een piep vanuit de computer. ,,Ah, dat zal mijn moeder zijn'', zegt zij. ,,Dat piepje betekent dat ze zich ook bij Yahoo Messenger heeft aangemeld. Zo kunnen we elkaar iets vertellen zonder dat het geld kost.'' Terwijl zij naar de computer loopt, gaat hij naar buiten om te roken. ,,Daar hebben we vaak ruzie om, dat roken van hem. Ik vind dat hij moet stoppen, want die shag kunnen we ons helemaal niet veroorloven.''

Vaak komen ze niet uit. Nadat zij bijna 40 kilo was afgevallen door een maagband, kon ze geen nieuwe kleren kopen. ,,Gelukkig passen stretch broeken altijd en kan ik Johns oude legerkleding aan.'' Hun moeders springen geregeld bij. Hij: ,,Zij geven de kinderen wel eens kleding en toen de wasmachine kapotging, kregen we van mijn moeder een nieuwe.''

Volgende week: een gedupeerde aandelenleasebelegger.