Lerop St. Joost

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Limburg

Vanwege de aanleg van de A73 hebben de Wijze Wandelaars van het Pieterpad de route omgelegd. Waarvoor onze dank, maar in Lerop, ter hoogte van de prachthoeve Steenhuis (d'r moet een quasi-cynische crypto-romanticus steken achter die unverfroren zakelijke naam, dat kan niet anders) worden we rebels. Waarom wandelcorvee als het anders kan? We laten de alternatieve markeringen en het dorpse asfalt voor wat ze zijn. Via een veredeld tractorspoor tussen gaarden met in elkaar gefrommelde fruitbomen belanden we op het oorspronkelijke Pieterpad.

De oude route is een majesteitelijke zandgrindweg onder een wal. Om ons heen glooit het land. Bosjes, plomp kerkje, een schuur in verschillende aardekleuren, twee koeltorens, één zendmast. Glanzende akkers met maisstokjes. Geen vee. Wel vinkenslag.

Rijtjes populieren verraden oprijlanen naar boerenhuizen – stoer maar met een hart van lucht, want vierkant opgetrokken rond een cour.

Hé, het waait. Zwart landbouwplastic flappert fel over een homp ingekuild gras waar rechte plakken van afgestoken zijn. Binnen de minuut is de zon weg en het uitzicht vergrijsd. Verspreide vlokken sluiten de rijen. Het zandpad krijgt een witte ruggengraat, de berm vangt de sneeuw bij hoopjes. Onder de toegangpoort van alweer zo'n enorme hoeve groet een boer: ,,'n Maartse bui. Het moet eruit.''

Alsof hij regelmatig nadenkt, om niet te zeggen filosofeert over de zin van maartse buien, antwoordt man: ,,Zeker. Anders wordt het geen lente.''

Man is namelijk een man van de wereld.

In de stallen achterom hangen tientallen roodbonte kalveren lekker tegen elkaar aan. Ze eten van de plakken ingekuild gras. Rotting ruikt zoetsmakelijk.

We passeren een moerasgebiedje. Daar steigeren de dubbele torens en de bodybuildersromp van het klooster van Sint Odiliënberg tegen de hemel, die alweer blauw is. Op het asfalt ervoor ligt een oranje condoom. Gebruikt. Ik zeg niks.

Een modderroute voert door een bos van berken en dennen en sparren, met de gele restanten van de varens hoogpolig ertussen. Een buitje hagel tikt me op de schouder. Dan schiet de zon weer lichtkogels af. Tussen de kale stammen vloeien ze uiteen in ijl vuurwerk.

Langs een bosrand achter Montfort raap ik her en der uitgescheurde blocnote-blaadjes op. Ze komen uit een notitieboekje uit een verstopplek, een `cache', die `Kleine welp' op 29 augustus jl. installeerde. Het is een roerende verzameling wandelnotities (28 stuks), vaak versierd met persoonlijke cache-stickertjes (`Team Aragorn', `Team Next Wave', `Geowolf') en het loopt door tot 24 februari. En toen kwam de klier die dit verstoorde. Moge hij branden.

14 km. Kaarten 36, 37, 38 uit: Pieterpad, traject II. Uitg. NIVON 2001. Tel. taxi 0475 541929.