Eerste Hulp Bij Drugs

In de Now&Wow te Rotterdam zijn al jaren EHBD-ers (Eerste Hulp Bij Drugsproblemen) actief, weet Hasna El Maroudi (19)

De muren van dit oude pakhuis zijn beplakt met posters, pagina's uit tijdschriften en stickers. In een ruimte staan twee mannen van de security met een Turks ogende jongen. Ik moet door deze ruimte om bij de EHBD uit te komen. Ze hebben een heftige discussie. De Turk ziet er nogal kwaad uit. De oorzaak van hun gekibbel is een klein flesje dat de security van de Turk heeft afgepakt. Op het flesje is een etiket geplakt waar handgeschreven `Emporio Armani' op staat. De beveiliging had eraan geroken, maar er zat geen geurtje aan. Grote kans dat dit GHB is, dus het flesje verdwijnt in de prullenbak. Dit tot grote woede van de Turk.

Mijn nacht begon goed zo. Ik was nog niet binnen of er was al een voorval. Ik had me al helemaal lekker gemaakt voor een avond vol mensen die high of dronken waren of `out' zouden gaan, en vooral voor een avond vol kots. Overal in de EHBD-kamer stonden emmers, dus dat laatste kon best nog eens gebeuren.

Jolande (49), één van de oprichters van de EHBD, zegt dat het allemaal wel meevalt. ,,Je weet nooit wat voor avond het wordt. Meestal is het de hele avond rustig, op een paar mensen na die door de combinatie van een lege maag en alcohol onwel zijn geworden.'' Haar echtgenoot Nico (41) is mede-oprichter van het EHBD-team. ,,We drinken hier vaak gewoon koffie met personeelsleden'', zegt hij, ,,maar wanneer er mensen binnenkomen die onder invloed zijn, dan weet iedereen wat er gedaan moet worden.''

Tijdens ons gesprek komen af en toe mensen binnen voor bijvoorbeeld een pleister of paracetamol maar inderdaad vooral voor de koffie. Op een jongen van het personeel na. Hij heeft een gigantische snee in zijn vinger en het bloed blijft maar vloeien. Jolande maakt zijn snee schoon en plakt er wat plijsters op. De jongen is binnen vijf minuten weer klaar om verder te gaan met zijn werk.

Het oude, lieve echtpaar is 11 jaar geleden in de EHBO-wereld gerold. Jolande: ,,We zijn begonnen op grote gabberfeesten. We vonden dat leuk werk, maar het was overduidelijk dat mensen niet veel wisten van drugs en wij inmiddels wel. Misschien een beetje vreemd, maar wist je bijvoorbeeld dat behalve je gewicht en je humeur ook je huidskleur uitmaakt of je tegen drugs kan. Donkere mensen zijn vaak jovialer en kunnen daarom beter tegen drugs.''

Nico: ,,Vaak willen mensen uit een soort schaamtegevoel niet vertellen dat ze iets hebben genomen, maar door bijvoorbeeld naar de ogen te kijken, kunnen wij concluderen dat dat wel het geval is. Dat misplaatste schaamtevoel vergelijk ik altijd met het kopen van condooms bij de drogisterij.''

Het echtpaar wordt ook vaak opgebeld door mensen met drugsproblemen. ,,Nico en ik zijn altijd bereikbaar voor de mensen die we hebben geholpen.'' ,,We zijn soms niet alleen de eerste hulp bij drugsproblemen, maar ook bij feestproblemen'', grapt Nico. ,,Dan worden we gebeld met de vraag of het druk is in de discotheek, hoe duur de entree is en of het feest wel leuk is. Hans van Hansworst belt ons ook altijd op om te polsen of het rendabel voor hem zou zijn als hij voor de deur zijn hot dogs zou komen verkopen.''

Op een avond als deze is de EHBD weggegooid geld voor een discotheek, maar op een andere avond kan het van levensbelang zijn. Jolande: ,,In de elf jaren dat wij dit werk doen hebben we vier mensen zien overlijden. De eerste was een jongen van slechts 16 jaar. Dat zijn littekens in je ziel die je nooit meer kwijtraakt. Zonder ons zouden er misschien wel veel meer mensen zijn overleden. Daarom vind ik dat elke discotheek een goede eerste hulp moet realiseren. Jammer van alle avonden dat er niets aan de hand is, maar als er wel iets gebeurt, dan kan er tenminste direct ingegrepen worden.''

Aangezien het erop lijkt dat er niet veel meer zal gebeuren, besluit ik van het feest te genieten. Het zou leuk voor dit verhaal zijn als ik mezelf klem zou drinken, wat pilletjes zou nemen en zelf bij de EHBD terecht zou komen, maar helaas, ik moet nog rijden.