Baby's 1

Vorige week opende het Zaterdags Bijvoegsel met een reportage over de levensbeëindiging van ernstig zieke baby's. De Groningse kinderarts Eduard Verhagen schreef hiervoor een protocol. Twee van de zeven reacties.

1

Ook al is het nu veertien jaar geleden, dit soort artikelen haalt mijn eigen ervaring als de dag van gisteren weer naar boven en ik kan het nog steeds niet zonder emoties lezen. Meestal sla ik daarom een dergelijk artikel maar over.

Mijn dochter werd te vroeg geboren en was nog niet `af'. Ondanks dat zij, bij het noemen van haar naam, even haar ogen opende, was heel duidelijk te zien hoe moeilijk zij het had en dat zij zonder alle slangen en infusen het niet zou redden. Na overleg met de kinderarts, die op zijn beurt het protocol heeft gevolgd dat ook in dit artikel wordt beschreven, is zij uit de couveuse gehaald en in mijn armen overleden. Ondanks het verdriet kan ik niet anders zeggen dan dat ik nog steeds heel blij ben met de beslissing die toen – met uiterste zorgvuldigheid – is genomen, want een baby bewust laten overlijden doe je niet `zomaar'!

De hypocrysie die vanuit Amerika opgeld doet, stuit mij verschrikkelijk tegen de borst. Juist in een land als Amerika, waarin een groot deel van de zwakkere bevolking aan zijn lot wordt overgelaten en de zorg stukken slechter is geregeld dan in ons land, durven zij zich in niet te herhalen kreten uit te laten. Het toont aan hoe ad hoc er in deze tijd wordt gereageerd op zaken die, bij nadere uitleg, heel goed het daglicht kunnen verdragen. Dat deze zorgvuldigheid nog verder wordt uitgewerkt aan de hand van het Groningse protocol is een goede zaak. Het zorgt ervoor dat ouders die ooit voor deze verschrikkelijk moeilijke beslissing komen te staan, een handvat hebben om samen met de behandelende artsen de juiste keuze te maken en dit zal, ook met een breed gehanteerd protocol, altijd de moeilijkste keuze in je leven zijn. Je wilt tenslotte geen ouder worden om vervolgens meteen weer afscheid te moeten nemen van diegene naar wie je zo hebt uitgekeken.