ABN Amro speelt blufpoker in Italië

Overweegt ABN Amro serieus een overname van Banca Antonveneta om een fusie tusen die bank en Banca Popolare di Lodi te voorkomen? Dat is wel de boodschap die de Nederlandse bank probeert over te brengen. Zijn aandeelhouders kunnen slechts hopen dat het bluf is. Een overname van de Italiaanse bank zou voor ABN moeilijk te rechtvaardigen zijn. Kijk maar eens naar de cijfers. Antonveneta heeft (als zelfstandige bank) een waarde van zo'n 5,5 miljard euro. Maar om de bank te kopen moeten de Nederlanders misschien wel 7 miljard euro op tafel leggen. Dat is een premie van 1,5 miljard euro. Ter rechtvaardiging van zoveel vrijgevigheid zou ABN Amro synergievoordelen moeten kunnen verwezenlijken ter grootte van 23 procent van Antonveneta's kostenbasis. Al veel gevraagd bij een binnenlandse fusie, maar bij een grensoverschrijdende fusie lijkt het een luchtkasteel.

Een overname zou ook strategisch moeilijk verdedigbaar zijn. Veel beleggers hebben al moeite enige logica te ontdekken in ABN Amro's uitgestrekte wereldrijk, dat banken omvat in Nederland, de VS, Latijns-Amerika en Azië. Een ondermaatse voet aan de grond in Italië zou het huidige mengelmoesje alleen nog maar onsamenhangender maken. Het aandeel van het concern, dat wordt verhandeld tegen een korting ten opzichte van dat van zijn Europese branchegenoten, zou er waarschijnlijk nog verder onder lijden. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat een overname van Antonveneta niet de enige troef is van ABN Amro. Het concern kan ook proberen een nieuw aandeelhouderspact te smeden om Antonveneta te domineren, of de bank laten fuseren met Capitalia - een andere overeind krabbelende Italiaanse bank, waarin ABN Amro een belang heeft. Geen van deze mogelijkheden zou een langetermijnoplossing zijn voor de Italiaanse kopzorgen van ABN Amro. Maar er zou tenminste niet direct zoveel kapitaal worden vernietigd.

Geen van beide opties zijn echter waarschijnlijk. Antonveneta's beleggers lijken niet geïnteresseerd in een nieuw pact, ook de Italiaanse centrale bank - wier goedkeuring nodig is voor een fusie met Capitalia - zou liever een overeenkomst met Lodi zien.

De Italiaanse beleggingen van ABN Amro leiden het concern nodeloos af. Ze zijn relatief klein, het pad naar volledige zeggenschap is te onzeker en ze vergen te veel managementtijd. Liquidatie van de belangen zou het beste zijn. Het kapitaal kan in de kernactiviteiten worden gestoken of teruggeven aan de aandeelhouders. De optimistische interpretatie van deze geschiedenis is dat dit precies de bedoeling is: ABN Amro zou de dreiging van een concurrerend bod willen gebruiken om een rivaliserende bieder uit te roken of Lodi te dwingen met contanten over de brug te komen in ruil voor een inschikkelijke opstelling. Prima als het werkt, maar het probleem met dreigementen is dat je ze soms moet uitvoeren. ABN Amro's aandeelhouders kunnen alleen maar hopen dat het zo ver niet komt.