Omstreden Wolfowitz naar Wereldbank: Een vergissing

Toen president George W. Bush werd gevraagd waarom hij Paul Wolfowitz [..] heeft genomineerd voor het presidentschap van de Wereldbank, benadrukte hij dat Wolfowitz, als onderminister van Defensie, al eerder een grote organisatie heeft geleid. [...] Evenals de benoeming van John Bolton tot ambassadeur bij de Verenigde Naties is de keuze van Paul Wolfowitz een klap in het gezicht van de internationale gemeenschap. [...] Er was een tijd dat Wolfowitz misschien een redelijke keus zou hebben geleken. Onder de regering-Reagan diende hij drie jaar als Amerikaans ambassadeur in Indonesië. En hij was de man die eens overtuigend schreef eens dat veiligheid en armoede met elkaar verbonden zijn – dat de oplossingen voor wereldconflicten niet per se schuilen in wapenbeheersing, maar in armoedebestrijding en economische ontwikkeling. En hij heeft duidelijk het vertrouwen van de president, dat hij ook nodig zal hebben om de rijkste landen hun belofte te doen nakomen om van 2005 het jaar te maken voor de ontwikkeling van de armste delen van de wereld.

Het vermogen van de bank om goed te doen is enorm. Op tal van plaatsen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika raken de projecten van de Wereldbank de kern van de zaak: de aanleg van een waterput in een dorp in Mali, zodat jonge meisjes 'sochtends naar school kunnen in plaats van drie kilometer naar een rivier te lopen om vervuild drinkwater te halen. [...] De beslissingen van de Wereldbank zijn voor honderden miljoenen mensen een zaak van leven of dood. Als ontwikkelingsorganisatie verstrekt de bank leningen om marktgebreken te verhelpen en projecten te bekostigen waarvan de winst geen andere geldschieters zou aantrekken.

We kunnen alleen maar hopen dat Wolfowitz in zijn nieuwe baan weer iets terugkrijgt van zijn vroegere persoonlijkheid. De Wereldbank heeft een leider nodig met passie voor zijn werk, iemand die met economische ontwikkeling en armoedebestrijding opstaat en naar bed gaat. Het is een post die te nauw luistert om door de president gebruikt te worden als een zoveelste politiek triomfgebaar.

Hoofdartikel uit The New York Times