Kan dat gezin niet weg?

We horen veel over de overbelasting van de moderne vrouw, maar redt de man het nog een beetje? Nauwelijks, als we afgaan op de meesterlijke thriller Harry, un ami qui vous veut du bien van de Franse regisseur Dominik Moll. Hij kreeg het idee voor de film (zijn tweede) nadat hij zelf kinderen kreeg en ontdekte dat hij zijn vrijheid had verloren, voortdurend hondsmoe was, en dat de balans van het gezinsleven buitengewoon precair kan zijn. Vervolgens ontsproot Harry aan zijn fantasie, de droomvriend die `het beste met je voor heeft': de kinderloze oerman met de grenzeloze potentie, de grote auto en de jonge, blonde vriendin. Harry belichaamt ook meer duistere wensen: dat gezin dat voortdurend beslag op je legt, moet je daar niet gewoon radicaal van af?

Deze regressieve fantasie van een man die niet opgewassen is tegen de volwassenheid, heeft Moll in de film knap uitgewerkt. Michel (Laurent Lucas) ontmoet Harry (Sergi Lopéz), een oud-schoolgenoot die hij zich nauwelijks herinnert, op het toilet (Hallo Freud!) van een wegrestaurant, na een gekmakende tocht op een snikhete zomerdag met zijn vrouw en drie dreinende dochtertjes. Harry slaagt erin zichzelf te laten uitnodigen door Michel en gaat mee naar diens vakantiehuis. Al snel blijkt dat Harry niet spoort en dat Michel een obsessie voor hem is – onder meer omdat hij op school met hem concurreerde om hetzelfde meisje. Lopéz kreeg een César (de Franse Oscar) voor zijn kwetsbare-en-toch-enge Harry, maar Lucas is bijna even goed. Meer en meer krijgt hij, onder invloed van Harry, de uitstraling van een puber; door zijn lege blik, kinderlijke pony-kapsel en korte broek. Harry spoort hem aan om zijn sciencefiction-verhaal uit de schoolkrant (over vliegende apen; opnieuw regressie) nu eindelijk af te maken. Dat doet Michel op het toilet van zijn veel te grote, zuurstokroze badkamer. De freudiaanse cirkel is rond.

Moll heeft bij uitstek eigentijdse thema's te pakken – de druk van het moderne onderhandelingshuishouden, de steeds verder uitdijende mannelijke adolescentie – maar in een film vol klassieke psychologische suspense, die aan Hitchcock doet denken. Niet in de laatste plaats dankzij de prettig-ouderwetse filmmuziek (van David Whitaker) met veel onheilspellende violen.

Harry, un ami qui vous veut du bien, (Dominik Moll, 2000, Fr), Ned.3, 23.55-1.50u.