Geesins kijkdoos

,,Wat Tord Boontje kan, kan ik ook,'' moet Dan Geesin even gedacht hebben. ,,Nee, ik kan het beter,'' besloot hij. Aan de inrichting van galerie De Schone Kunsten aan het Spaarne in Haarlem kun je zien dat hij gelijk heeft. Geen sierlijke baaierd van bloemenfrutsels rond een lamp, zoals Boontje die ontwierp, maar een lamp als een kloeke hoepelrok van slordig geplakte kartonnen vierkantjes.

Dat bruingrauwe karton is het overheersende materiaal in de installaties waarmee Dan Geesin (Londen, 1970) de ruimte rond zijn tekeningen heeft ingericht. Met zwarte waterverf heeft hij het van figuren voorzien. Of het om de installaties of de twintig grote tekeningen gaat, is moeilijk te bepalen. Vooral omdat je meteen bij binnenkomst hem ook nog hoort zingen. Met een wat tragische stem speelt hij vertellende liedjes slechts begeleid door een slepend orgeltje. ,,Ignorance is the mother of devotion, someone asked me, what does this mean. I said that I think it's really sad that it means to walk blindly without any fate.'' In de galerie draait Geesins nieuwe cd Green met dertien van zulke contemplatieve liedjes.

Muziek is ook het onderwerp van het eerst deel van de installatie. Een kartonnen cd-speler is via dikke, kartonnen snoeren verbonden met een tiental luidsprekers; ook van karton en allemaal haastig voorzien van zwart geschilderde knoppen en rasters. In de ruimte staat een tafel met een kartonnen tafelkleed. Een bebaard mannetje duwt het kleed opzij om vanonder de tafel de kamer in te gluren. Rechts heeft Geesin een dubbele deur gemaakt als naar een theaterzaal. Datzelfde mannetje kijkt door de kier. De mooiste van de drie installaties staat in de hoek en bedekt de vloer en twee muren. Aan de ene kant is een groot harmonium van het merk Mannenborg geschilderd – uit het trapgat steken de benen van het mannetje. Daarnaast zit een uit hout gesneden beeld van een meisje. In haar ogen zijn tranen gehakt.

Geesin verandert de galerie in een intrigerende kijkdoos. Terwijl de muziek klinkt, helpen de geëxposeerde tekeningen je dieper zijn wereld in. Meestal zijn het scènes in een huiselijke omgeving die op een cartoonachtige manier het decor is van alledaagse, absurde of nachtmerrieachtige situaties. Steeds met dat mannetje, soms wel drie of vier keer. Een meisje wordt ritueel geofferd voor een openstaande, goedgevulde koelkast. Een keyboard wordt in een keuken geraspt terwijl een tweede Geesin-mannetje door een warrige knoop van snoeren heen snijdt. Wolven eten mannetjes en andere mannetjes klieven een wolf in tweeën. Zo is er altijd wel wat.

Het knappe is dat je echt wilt begrijpen wat Geesin vertelt. Het lukt hem keer op keer om heftige gevoelens – eenzaamheid, machteloosheid, lust, onbegrip – via achteloze lijnen en simpele klanken over te brengen.

Dan Geesin – `Green'. T/m 2/4 in De Schone Kunsten, Donkere Spaarne 32, Haarlem. Do-za 13-17. Inl.: 023-5258073, www.deschonekunsten.nl.

De cd `Green' (€20) met tekeningen en pop-up is verkrijgbaar in de galerie en via www.thatdam.nl