Ana Moura zingt fado zonder gekte

Nederlands is gek op Portugese zang. Na Mísia, Dulce Pontes, Mariza (in mei in Carré) en Cristina Branco (zeker dertig concerten dit jaar) wordt nu Ana Moura warm onthaald.

Vorig jaar juli in het Amsterdamse Concertgebouw werd ze door haar ontdekker Jorge Fernando nog `beschermd' (hij zat meestal zelf te zingen), maar sindsdien mag Moura zwemmen zonder badman. In het najaar gaf ze hier al twaalf concerten en gisteren, drie dagen na een optreden in de New Yorkse Carnegie Hall, begon ze aan een nieuwe serie. Met in de winkel een tweede cd, Aconteceu, met dank aan Fernando, die als gitarist, componist en producer opnieuw een flinke vinger in de pap had.

Dat Moura begint met diens Guitarra Triste en ook zijn Por um Dia niet over het hoofd ziet, is dus begrijpelijk. Maar gelukkig staat ook Fado de Pessoa op het programma; een melodieus loflied op deze beroemde Portugese poëet, van de hand van Joo Pedro Pais.

Hoewel Moura's poging om het verschil uit te leggen tussen moderne Portugese liedjes en traditionele fado's strandt op onbegrijpelijk steenkool-Engels, is er niemand die mort omdat één ezelsbruggetje genoeg is. Als een stuk eindigt met `plong–plong', twee heel duidelijke gitaaraccoorden, was het waarschijnlijk een `traditional'.

De broodmagere, in het zwart gehulde zangeres krijgt in het bijna volle Zaantheater ook als het minder goed gaat ruimhartig het voordeel van de twijfel. Zeker als ze haar lijflied Sou da Fado, sou Fadista voor een tweede keer zingt, zonder een microfoon te gebruiken. ,,Zo doen we dat in een fado-huis'', licht ze toe. En inderdaad; het klinkt overtuigend in een tijd waarin sommige collega's al moe worden van het mee-mimen met een geluidsband. Dat haar collega Mariza vier jaar geleden exact hetzelfde demonstreerde tijdens haar debuut in Amsterdam, doet daar niets aan af.

Of misschien ook wel, want wat je bij Ana Moura een beetje mist, is originaliteit. Plus het vermogen om van een concert iets meer te maken dan een kanttekening bij een goede cd. Mooie stem met veel mogelijkheden, goede timing, goede smaak – het is niet niks. Maar om mensen te pakken, moet er iets bij. Al was het maar een dosis gekte.

De rookwolk die tijdens het hele concert op het podium hangt, is een vreemd fenomeen in het overigens superfrisse Zaantheater. Rookmachines, daar heeft het Europees bestuur waarschijnlijk nooit aan gedacht. Over uitlaatgassen hoor je ook niks meer sinds het aantal automobilisten het aantal rokers overtreft.

Concert: De Portugese zangeres Ana Moura met tokkeltrio. Gehoord: 15/3 Zaantheater, Zaandam. Tournee: t/m 26/3. Inl.: www.earthbeat.nl/agenda.html