Peyron is dertig dagen sneller dan Jules Verne

Het record voor de snelste boot rond de wereld met bemanning is sinds vannacht in handen van de Fransman Bruno Peyron. De verveling is bij de zeilers toegeslagen.

Veertien forse Fransmannen op een enorme catamaran hebben vannacht het record `rond de wereld zeilen met bemanning' scherper gesteld op vijftig dagen, zestien uur, twintig minuten en vier seconden.

De Orange II van Fransman Bruno Peyron verbeterde daarmee het bestaande record uit 2004 van de Amerikaanse miljonair Steve Fossett met liefst acht dagen. De bijna 37 meter lange catamaran Orange vertrok 24 januari over de denkbeeldige startlijn tussen het uiterste puntje van Bretagne (Ile d'Ouessant) en het uiterste puntje van Cornwall (Lizard Point), traditioneel de start- en finishlijn voor rond-de-wereld-recordpogingen. Het is dezelfde lijn waarop de Engelse solozeilster Ellen MacArthur vorige maand triomfen vierde, toen zij het record solo rond de wereld zeilen met ruim een dag verbeterde tot 71 dagen. En die lijn is dus níet de finishlijn van de-solo-rond-de-wereld-wedstrijd VendÑe Globe, die vertrekt en finisht bij het Franse Les Sables d'Olonne in de Golf van Biskaje. Diens winnaar Vincent Riou rondde de wereld vorige maand in de recordtijd van 85 dagen – in een kielboot. De Française Karen Leibovici sloot zondag 38 dagen na Riou als laatste en deelnemer de Vendée Globe af.

,,De verwarring is groot'', beaamt de internationale zeiler Guillermo Altadill, die reeds drie keer rond de wereld racete en vorig jaar aan boord bij Steve Fossett het record verbeterde. ,,Zeilers doen het solo of in teamverband, op een multihull of op een kielboot, linksom of rechtsom, vanuit Europa of het Midden-Oosten, zoals de vorige maand vertrokken nonstoprace Oryx Quest. Geen wonder dat publiek en media het overzicht kwijt raken.''

Altadill is het ook nog steeds oneens met Fossett, die vorig jaar weigerde dertigduizend euro te betalen aan de organisatie van de Jules Verne-trophy. Deze beker is ruim tien jaar geleden in het leven geroepen door een aantal Franse zeilers; het ultieme doel was binnen tachtig dagen rond de wereld te zeilen. Bruno Peyron was de eerste die dat in 1993 in 79 dagen lukte, in 1994 volgde de wijlen Sir Peter Blake (74 dagen), in 1997 stelde Fransman Olivier de Kersauson het record scherper op 71 dagen, in 2002 was Peyron binnen 64 dagen de wereld rond en in 2003 mislukte zowel de poging van Ellen MacArthur (die met twaalf mannen van wal stak) als de revanchepoging van De Kersauson.

De excentrieke Fossett lukte het vorig jaar dus wel, maar deed het buiten de Jules Verne-trophy om. Altadill baalt er nog van. ,,Op een budget van twaalf miljoen dollar weigerde Fossett dat bedrag voor de Jules Verne. Wij, de bemanning, waren het daar niet mee eens. De Jules Verne heeft een enorme naamsbekendheid. De media die dachten dat wij de Verne-beker hadden gewonnen dropen snel af.''

Er ontstond een onhandige formulering als het `absolute' record van Fossett, dat door de Engelse World Speed Sailing Record Council (WSSRC) officieel werd erkend. Afgelopen weken meldde de website van Orange dan ook steevast hoeveel de boot vóór lag op zowel Fossett als de Jules Verne-bekerhouder – niemand anders dan Peyron zelf. Sinds vannacht lopen de records weer gelijk.

Peyron vierde afgelopen nacht niet alleen de triomf van het op zijn nummer zetten van de eigenwijze Fossett, ook deelde hij een morele klap uit aan zijn Engelse rivale Tracy Edwards. Edwards was begin jaren tachtig de eerste vrouw die met een geheel vrouwelijke bemanning rond de wereld voer in wedstrijdverband. In de jaren negentig sloot zij zich aan bij Peyron die met enorme catamarans de oceanen op wilde. Veel investeerde de visionaire Peyron in het opzetten van de wedstrijd The Race – zonder limieten aan boot of bemanning. Na de eerste editie in 2001 stierf het initiatief een zachte dood, maar de toon in snelheid en soort boten (giga-catamarans) was gezet. Groot was de verwarring en de verontwaardiging dan ook in de internationele zeilscene, toen Edwards twee jaar geleden plotseling met haar Oryx Quest op de proppen kwam: een wedstrijd geënt op de ideeën van Peyron, maar met start- en vertrekpunt in Qatar, fiks gesponsord met Arabisch geld. Peyron dreigde onmiddellijk met een rechtszaak. De Oryx Quest vertrok in februari met vier bijeengesprokkelde grote catamarans. Twee zijn er wegens schade uitgevallen. Altadill: ,,Ik ga niet in op wie gelijk heeft. Maar al deze verschillende wedstrijden rond de wereld slaan nergens meer op. De Zuidelijke Oceaan is veel te vol. Het is een puinhoop.''

Wat moeten media en publiek als de zeilers zelf het overzicht kwijt zijn? En de zeilers zich openlijk beginnen te vervelen? Vorige week meldde een zeiler op weg naar Kaap Hoorn: ,,Het voelt alsof we op de ferryboot naar de Hoorn zitten. Vijfentwintig knopen is zo'n normale snelheid dat het, hoe erg het ook klinkt, vooral saai is.''

De gemiddelde snelheid van de vannacht gefinishte Orange II was 22,2 knopen, zo'n 41 kilometer per uur. ,,Je gaat je inderdaad vervelen'', reageert Altadill, ,,omdat je met dit type boot dezelfde snelheid haalt als het weerssysteem waarin je vaart. Weken achtereen zeil je in dezelfde richting en hoef je nauwelijks iets te veranderen.'' De oplossing? Altadill aarzelt niet. ,,Grotere boten, die sneller dan het weer zijn.''