`Bij onraad trek ik aan de bel'

Naar schatting 20.000 Nederlanders lijden aan een beroepsziekte. Hoe gaan zij daar mee om? Vandaag Eric de Ridder (43), objectleider bij een overslagbedrijf.

,,Het begon bijna vijf jaar geleden met een plekje op mijn voet. Dat gaat wel weer over, dacht ik. Maar het ging niet over. Dus ik naar de bedrijfsarts. `Ga eerst maar eens met vakantie', zei die. Maar het werd alleen maar erger.

Bij het overslagbedrijf waar ik het zeven van petroleumcokes in goede banen moest leiden, kampten verschillende collega's met dezelfde klachten. Maar de directie hield vol dat die stuivende cokes geen kwaad kon. We werkten in onbeschermde overalls en droegen soms een stofmasker.

Toen ik op een project werd gezet dat het stuiven moest helpen verminderen, werd het eczeem zo erg, dat ik van de bedrijfsarts niet meer mocht werken. Het was begonnen bij mijn voet, maar het kroop gewoon naar boven. De jeuk was niet te harden! De huisarts dacht aan een schimmel en stuurde me door naar een huidarts. Het waren open wonden geworden.

Na enige tijd thuis genas ik en stelde ik mijn werkgever voor om op kantoor aan de slag te gaan. Maar zelfs daar kwam het eczeem al na een week terug. In het ziekenhuis werd toxische dermatitis geconstateerd, huiduitslag als gevolg van schadelijke stoffen. Toen heeft de huidarts me aangeraden om contact op te nemen met de vakbond. `Want die ga je nog hard nodig hebben', zei hij.

Na een poosje thuis was het eczeem weer weg en werd ik overgeplaatst naar de terminal in Vlissingen, waar geen petroleumcokes werd gelost. Het bizarre wil dat precies op de dag dat ik daar begon, er wél een boot met cokes werd gelost. Weer zat ik onder het eczeem. Toen ben ik een paar maanden thuis geweest.

De huidarts wilde analyses van de stoffen waar ik mee werkte, maar het bedrijf weigerde die te geven, hoewel het daar wel wettelijk toe verplicht is. Ik ben toen zelf eens op internet gaan zoeken en ben zo geschrokken dat ik geruime tijd behoorlijk depressief ben geweest: die stoffen waren onder meer kankerverwekkend.

FNV Bondgenoten raadde me aan contact op te nemen met de Arbeidsinspectie. Toen is de zaak gaan rollen. Er werden stofmetingen uitgevoerd die uitwezen dat de norm wel degelijk veel te hoog lag, maar nog steeds hield de werkgever vol dat het geen kwaad kon. Er zijn toen speciale helmen aangeschaft die het stof moesten tegenhouden. En er werd beschermende kleding verstrekt. In Terneuzen wordt die cokes, na klachten van de omgeving en de provincie, nu niet meer gelost, omdat het te belastend is voor het milieu.

Zelf was ik inmiddels in de WAO beland. Ik heb nog geïnformeerd toen er vacatures waren op het hoofdkantoor van OVET, in de binnenstad van Terneuzen, ver van de terminal. Maar daarvoor kwam ik niet in aanmerking. Toen was het dus einde oefening bij OVET. Al snel vond ik ander werk, bij Verbrugge Terminals in Terneuzen, als objectleider bij het laad- en loswerk. Daar werken we met kunstmest en mineralen. Ook heel stofgevoelig, maar daar zijn we goed beschermd. Ik heb nog tweemaal eczeem gehad: toen we wegens gebrek aan materiaal een kraan moesten huren bij OVET en ik daar een paar dagen op heb gewerkt.

Via het Bureau Beroepsziekten van de FNV probeer ik nu een schadevergoeding te krijgen van mijn vorige werkgever. Want ik ben er in loon op achteruit gegaan bij mijn nieuwe baas. Dat werkt door in je vakantiegeld, in je pensioenopbouw, noem maar op. Minstens zo belangrijk is dat ik meer let op mijn veiligheid en de arbeidsomstandigheden. Ik trek aan de bel als ik het niet vertrouw. Maar waar ik me het meest aan erger: dat dit allemaal kan gebeuren en de werkgever vrijuit gaat!

Naam: Eric de Ridder (43)

Woonplaats: Westdorpe

Beroep: object-leider bij Verbrugge Terminals

Klacht: eczeem

Dit is een serie over beroepsziekten. Volgende week: het Organisch Psychosyndroom (OPS).