Al te kleurrijk surrealisme

Silvio Soldini is een regisseur die met elke scène opnieuw een glimlach op het gezicht van zijn publiek wil toveren, en dan nog een en nog een en nog een. Ook in Agata e la tempesta slaagt hij daar weer lang in, want de hoofdrol wordt net als in zijn vorige hit, Pane e tulipane uit het jaar 2000, gespeeld door Licia Maglietta, en van haar moet je wel glimlachen. Ze is oud, ze is dik en ze is verfrissend sexy. Als zij een zoon had, zouden al zijn vriendjes verliefd op deze moeder worden.

Maglietta speelt in deze film Agata, een vrouw van de wereld die nu een boekwinkel drijft in een niet nader benoemd maar wel pittoresk Italiaans stadje. Als ze een verhouding begint met een van haar klanten, een veel jongere jongen, staat ze zo in vuur en vlam dat de lichten in haar omgeving kapot knallen, broodroosters het begeven en zelfs de verkeerslichten kortsluiten.

Een Chinese genezer adviseert haar altijd de deur open te laten staan, zodat haar energie naar buiten kan. Behalve een minnaar heeft Agata ook een employee en een broer, die zelf weer een zoon heeft en een vrouw en een potentiële minnares.

Er kleeft wel erg veel aan deze zwaan, want de broer blijkt ook nog geadopteerd en dat levert in de loop van het verhaal weer een andere broer op en een vrouw en een vader. Al deze mensen, met al hun eigenschappen en -schapjes – de een is doof, de ander verlamd, weer een ander Deens, nog een ander dom – komen om de beurt of tegelijkertijd met elkaar aan bod in scènes die kleurrijk, schilderachtig, aimabel, aandoenlijk en licht surreëel moeten zijn, maar die het net niet redden.

Of misschien is het gewoon teveel van het goede, een bombardement van schattigheid. En daarin gaat zelfs Licia Maglietta ten onder.

Agata e la tempesta. Regie : Silvio Soldini. Met: Licia Maglietta, Emilio Solfrizzi, Giuseppe Battiston, Claudio Santamaria, Giselda Volodi, Monica Nappo, Ann Eleonora Jørgensen, Remo Remotti, Silvana Bosi. In: 11 bioscopen.