Troepen in Irak blij dat ze konden inpakken

De Nederlandse deelname aan de stabilisatiemacht in Irak loopt af. De troepen komen naar huis. De eerste groep arriveerde gisteren op vliegbasis Eindhoven.

Het heeft iets weg van een filmpremière, vlak voor de aankomst van de internationale cast. Voor de dranghekken die staan opgesteld voor de ingang van vliegbasis Eindhoven verdringt zich een kleine menigte: vaders, moeders, vrienden en vriendinnen met bloemen en camera's in de aanslag. Ze zijn in gespannen afwachting van de sterren van deze middag: de Bravo-compagnie van het 11de bataljon van de Luchtmobiele Brigade uit Schaarsbergen. Het zijn de eerste 150 Nederlandse militairen die terugkeren na het einde van de missie in Irak. `Kees! Biertje?', staat er op een spandoek. Oma Kerssens was ,,niet echt zenuwachtig'' toen Rob Talens (19) in het missiegebied zat. Maar de spanning loopt op nu het vliegtuig allang geland schijnt te zijn maar er nog steeds geen khaki-uniformen achter de glazen schuifdeuren te zien zijn. ,,We mogen ze binnen pas aanraken'', zegt oma Kerssens. ,,Ze moeten eerst opstellen'', zegt de moeder van Rob. Dan komen de eerste mannen onder luid gejuich naar buiten. Sommige militairen doen alsof ze in Irak een olympische medaille hebben binnengesleept. Anderen lijken enigszins overdonderd en zoeken stilletjes een plaatsje voor het laatste appèl. ,,Ik zie hem nie!'', roept een jonge vrouw. ,,Dat is Corné!'', roept iemand anders: ,,Da's wèl! Hee, Corné!'' Minister van Defensie Henk Kamp is voor de gelegenheid naar Eindhoven gekomen. ,,Mannen en vrouwen van de Bravo-compagnie'', zegt de minister, ,,U bent in Mesopotamië geweest, waar de geschiedenis van de mensheid is begonnen. De coalitie van de VS en Groot-Brittannië heeft de deur naar een betere toekomst voor Irak opengezet. Nederland heeft die deur wagenwijd opengehouden.'' De uitgelaten stemming heeft duidelijk effect op Kamp: zelfs als hij de omgekomen sergeant Steensma en wachtmeester Severs in herinnering roept, wijkt de glimlach niet van zijn lippen. ,,U heeft risico gelopen'', zegt Kamp. ,,Maar u heeft het verschil gemaakt voor de bevolking van Irak.''

De familie en vrienden van Kevin Schop (19) zal dat een zorg zijn. ,,Kevin, Kevin, waar ben je nou'', roept een meisje. Als Kevin met rood aangelopen hoofd verschijnt, heft zijn fanclup uit Barendrecht een lied aan. Kevin moet verschillende maten omhelzen, voordat hij een snikkende vriendin Evelien in de armen kan sluiten. Een vriendin houdt twee mobieltjes met camera voor hun hoofd. ,,Hoe was je verjaardag daar'', wil ze weten. Vader Henk staat op de achtergrond te glunderen. Kevin ziet er goed uit, vindt hij. In de weken voor de missie at hij slecht en viel kilo's af. ,,Maar na een paar dagen in Irak was de spanning weg. Hij lijkt wel tien kilo aangekomen.''

Nog geen tien minuten later is bijna iedereen naar huis. Hier en daar staan nog wat mannen rond een kratje Heineken of Grolsch, het eerste alcoholhoudende bier in vier maanden. Binnen, in de vertrekhal, zit sergeant-1 Sandor de Koning (29) met Sophietje (1) op schoot. Ze is ,,ontzettend gegroeid'', zegt hij. En ze heeft zulk lang haar gekregen. De Koning diende eerder in Bosnië en Kosovo. Maar met drie kinderen thuis is het wel anders, vertelt hij. Internetten met de kleintjes ging nog niet, bellen soms moeilijk. ,,De ene keer willen ze praten, de andere keer niet.'' De laatste `rotatie' heeft het relatief rustig gehad in Irak, vertelt De Koning. Vooral het politieke gesteggel over een mogelijke verlening van de missie zorgde voor spanning. Uiteindelijk bleef het bij vier maanden. De Koning: ,,We waren heel blij dat een redeployment team de spullen kwam inpakken.''