Gezinsvoogd niet de enige schuldige

Voordat men een oordeel velt over de gezinsvoogd die onvakkundig gehandeld zou hebben in de zaak Savanna, is enige nadere informatie op zijn plaats.

Een voogd heeft niet zelden rond de 25 gezinnen in zijn of haar portefeuille. Dit zijn over het algemeen gezinnen die op meerdere fronten vastlopen. Dat is niet alleen emotioneel moeilijk, maar is ook wat de werkdruk betreft zwaar.

De overheid vraagt (terecht) een degelijke administratie van elke zaak en ook is er veel overleg met andere professionals, wat betekent dat de gemiddelde voogd ongeveer de helft van de tijd kwijt is aan indirect werk. Er blijft dus gemiddeld per week nog geen twintig uur over. En in die tijd eisen alle 25 gezinnen hun portie aandacht op. Dat is exclusief reistijd drie kwartier per gezin per week.

De maatschappij beloont mensen die op ons geld passen vele malen beter dan mensen die op onze kinderen passen. De betaling van het zware beroep van voogd is dan ook ondermaats. Niemand wordt voogd om het geld, maar als we de waardering voor dit beroep moeten aflezen aan de betaling, dan is het ook op dat gebied droevig gesteld. Er wordt weinig in mensen geïnvesteerd. Het gevolg is een groot verloop, wat de doodsteek is voor een gedegen hulpverlening. Maar daar kunnen de voogden de schuld niet van krijgen.

Zelfs als blijkt dat de voogd van Savanna fouten heeft gemaakt, dan nog is het kortzichtig om haar daarvoor individueel aansprakelijk te houden. De eerste beslissingen die uiteindelijk tot deze tragedie hebben geleid, gingen over het toekennen van 25 gezinnen per voogd en de hoeveelheid geld die wij als maatschappij overhebben om dit soort kinderen beter te kunnen helpen.

Steven Pont is hoofd Zorg a.i. Stichting Jeugdhulp Friesland.