Wankele Tax laat magie herleven

Wally Tax is een monument van menselijk verval. Elke paar jaar komt de vroegere zanger van The Outsiders voorzichtig zijn huis uit. Telkens oogt hij wankeler, minder opgewassen tegen de status van onaantastbare sixties-legende. Toen hij vijftig werd, vond hij het al heel erg zó oud te worden. Zeven jaar later is hij zonder twijfel de hulpbehoevendste van de generatie Cuby, Golden Earring en Jan Akkerman, allemaal still going strong – in tegenstelling tot Tax.

Elke keer verzamelt Wally een groep muzikanten rond zich die recht wil doen aan de beatlegende. Met het oog op een mogelijke tournee door Engeland, waar Tax net als in Japan en de USA een fanatieke groep bewonderaars heeft, peilde de huidige begeleidingsgroep rond bassist George Oostdijk en twaalfsnarig gitarist Wim Elzinga alvast behoedzaam de stemming. Het begon gisteren al moeizaam toen de zanger zich op een bureaustoel hees, waar hij de rest van het optreden niet vanaf zou komen. Tax verontschuldigde zich voor zijn verkouden stem, zoals er altijd wel een bananenschilletje op zijn weg verschijnt waarover hij een bijna fatale val maakt.

En toch leek de magie weer eventjes terug te komen, toen Lying all the time werd ingezet en Wally zijn mondharmonica als een schelle misthoorn door het bovenzaaltje van Paradiso liet tetteren. Met ijzersterke nummers als Keep on trying, Touch en de solohit Miss Wonderful tactisch over de set verdeeld, had het optreden genoeg herkennigspunten – ware het niet dat er tussendoor veel werd getreuzeld en er onzekere blikken over en weer werden uitgewisseld. Elzinga's halfakoestische slidegitaar had zo nu en dan dat authentieke Outsiders-randje, maar het samenspel liep niet op rolletjes.

Net als sixties-coryfeeën Arthur Lee en Brian Wilson zou je Wally Tax een comeback wensen die hem uit laat stijgen boven een trieste schim uit het verleden. Zijn brille is nog niet geheel vervaagd, want in het titelnummer van zijn laatstverschenen album The Entertainer (2002) schetst Tax met sardonische humor hoe hij gedoemd was tot een tragikomisch bestaan als derderangs nachtclubartiest. Schopte iemand deze van zelfmedelijden vervulde zanger maar eens naar de Anonieme Alcoholisten en de sportschool, dan zou er een bloeiende carrière voor hem in het verschiet liggen. Maar in zijn huidige staat van monumentenzorg moet je er niet aan denken dat zo'n breekbare rockheld ooit nog gedwongen wordt in een vliegtuig te stappen.

Concert: Wally Tax. Gehoord: 13/3 Paradiso, Amsterdam.