Speelse dans in abstract stadsdecor

Hoe vaak hebben dichters, schilders, fotografen en filmers al niet de grote stad of metropool als onderwerp genomen? Ook choreografe Conny Janssen liet zich voor haar nieuwste werk I'm Here inspireren door dit immer fascinerende fenomeen. Hoe voelt de spanning van een stad? Laat je je passief opslokken door de anonieme mensenmassa, waan je je erin verloren of geniet je juist van de vluchtigheid van het straatcontact? Een stad kun je bijna fysiek ervaren, zeker als choreograaf.

Veel van die aspecten laat Janssen ons zien in I'm Here, in een ideaal decor. Fotograaf en cineast Carel van Heest – evenals Janssen een Rotterdammer – heeft flink uitgepakt om de stad te verbeelden. Zwart-wit foto's op billboard formaat geven silhouetten van euforische gangsta-rappers te zien. Een daarop neerdalend groot fotodoek toont de neergeslagen ogen van een vrouw. Allegorieën voor de hectiek en de rust in deze stad.

Bij wijze van coulissen functioneren grofkorrelige zwart-wit beelden met graffiti, reclameopschriften en allerhande stadse tekenen. Behalve foto's zijn er filmbeelden: onder meer van glinsterend asfalt waarin via een geraffineerd licht- en schaduwspel het nachtelijke va et vient van passanten zich aftekent. De skyline van Rotterdam ontbreekt uiteraard niet, de mistige Maas evenmin. Daarin glijden twee schepen statig als zwanen over het water. Dat laatste effect komt vooral door de combinatie met de zacht stuwende muziek, die hier het beeld onderschrijft.

Op zo'n moment speelt het decor de hoofdrol. Maar vaker staat de dans in dit prachtige, levendige decor voorop. De choreografie bestaat uit solo's, duetten en trio's en unisono groepsdans voor het ensemble van tien dansers. Op zacht leren laarsjes dansen ze als op kousenvoeten. Hun aardse, op off-balance gebaseerde dans is zacht en soepel en krachtig. De dans oogt vaak speels, al is de manier waarop Janssen bij voorkeur drie lichamen – ledematen, torso en hoofd – twijnt ingenieus, en verre van eenvoudig.

De dans brengt als vanzelf de menselijke factor in dit geabstraheerde decor. Dat terloopse daarvan is juist mooi. Als altijd vormt Froilan Medina Hernandez de spil in het web van menselijke relaties, hier terzijde gestaan door twee ijzersterke debutanten Mitchell-Lee van Rooy en Orestes Hellewegen. Met dank aan de superieure pedagoge die Janssen is, staan beide stagiaires op het toneel alsof ze dat al jaren doen.

Overbodig in I'm Here is het slot waarin een meisje (danseres Amina Husberg) in haar eentje komt te staan tegenover een groep gewelddadige jongens. Het realisme van zo'n aanrandingscène – hoe subtiel ook verbeeld – vloekt met de rest. Iets nadrukkelijker had daarentegen het verloop van dag en nacht geschetst mogen worden, nu is dat slechts bij vlagen geaccentueerd.

Ronduit een zwaktebod is het drammerige geluidsdecor, een door Paleis van Boem bewerkte potpourri van muziekfragmenten.

Voor het tweede deel van wat uiteindelijk moet uitgroeien tot een vierluik, heeft Janssen de medewerking van jazztrompettist en componist Eric Vloeimans in gedachten. Het is erg jammer dat dit niet meteen is gebeurd.

Voorstelling: I'm Here. Gezelschap: Conny Janssen Danst. Choreografie: Conny Janssen. Beeld/decor: Carel van Hees. Gezien: 12/3 Schouwburg Rotterdam. Tournee t/m 27/5. Inl.: (010) 4529912 of www.connyjanssendanst.nl