Gitaaracrobatiek

,,In het begin sprong ik als een vlo over het podium. Ik speelde zo wild gitaar dat ik akkoorden miste en verkeerde noten aansloeg. Een soort ADHD-gedrag. Mensen vroegen zich serieus af of ik misschien de verkeerde drugs had gebruikt. Tegenwoordig heb ik die energie wat beter in bedwang. Lekker loos gaan op het podium is voor mij een onmisbaar onderdeel van een optreden.''

Gitarist Spike van Zoest van de Haagse band Di-Rect is de meest acrobatische rockmuzikant van Nederland. Hij claimt tweederde van het podium voor zijn sprongen, molenwiekslagen, sprintjes en snaarcapriolen. Onlangs verscheen Di-rects derde album All Systems Go! met de hit Hungry for love. De groep van Spike, zanger/gitarist Tim Akkerman, bassist Bas van Wageningen en drummer Jamie Westland staat binnenkort op het Paaspop- en het Pinkpopfestival. Op Pinkpop verzorgt pianist Wibi Soerjadi een gastoptreden bij Di-Rect.

,,Op mijn elfde hield ik voor het eerst een akoestische gitaar vast. Ik wist het meteen: dit ís het. Op gitaarles leerde ik toonladders en basisakkoordjes. Na een half jaar Vader Jacob had ik dat wel gezien. Op een videoband van Woodstock 1969 zag ik Ten Years After en Jimi Hendrix. Toen realiseerde ik me dat een gitaar veel vetter kon klinken dan mijn ding met die nylon snaren. Met het geld van mijn krantenwijk ben ik gaan sparen voor een elektrische gitaar en een klein versterkertje dat flink kon scheuren. Aan de hand van Beatles- en Hendrixplaten leerde ik rock & rollgitaar. Ik heb mezelf opgesloten in mijn kamertje en ben me de tering gaan oefenen. Eerst voor de spiegel, daarna speelde ik in schoolbandjes.

,,Toen ik live-beelden van Pete Townshend zag, wist ik dat je als gitarist helemaal los kunt gaan op het podium. Gitaarspelen is voor mij een heel erg fysieke bezigheid. Ik wil er niet als een zoutzak bij staan. Ik begrijp het ook niet als andere gitaristen dat doen. Als ik met Di-Rect speel en het publiek gaat los, dan word ik omhooggetild in een explosie van energie. In een roes gooi ik dan wel eens met mijn gitaar. Daar krijg ik soms spijt van, als er weer een buts in mijn dure Gibsongitaar zit.

,,Trucs of kunstjes voor bewegingen met een gitaar om je nek kun je niet leren, denk ik. Oefening baart kunst. In een documentaire over Pete Townshend zag ik dat hij met die ronddraaiende molenwiekarm zijn gitaar helemaal niet raakt. Zijn truc is dat hij met zijn linkerhand de snaren indrukt en dat zijn versterker heel erg hard staat, zodat er toch geluid uit komt. Zelf ben ik meestal wat klunziger in mijn gitaarbehandeling. Ik knal met mijn hand tegen de snaren. Deze vingernagel is er een keer bijna helemaal af gescheurd. Ik heb dikke lagen eelt en ik speel vaak tot bloedens toe. Trucjes ken ik niet; het moet uit mijn hart komen.''

Di-Rect: All Systems Go! (Dino/EMI). Paaspop: 26/3 Schijndel; Pinkpop: 16/5 Landgraaf.