Frisk

Frisk stopt met fluiten. De scheidsrechter uit Zweden en zijn familie zijn diverse malen bedreigd. `Uit pure angst heb ik mijn dochter de brievenbus niet meer laten openen. Ik heb een groot gezin en ben erg ongerust.'

Het is de schuld van Mourinho. De coach van Chelsea beweert dat Frisk in de rust van de wedstrijd tegen Barcelona met Rijkaard gesproken heeft. De scheidsrechter zou Rijkaard zelfs in zijn kleedkamer hebben toegelaten. Sinds die aantijging richten duizenden Engelse supporters hun gifpijlen op Frisk.

Frisk doet me altijd een beetje aan oud-scheidsrechter Frans Derks denken. Frisk houdt ook van uiterlijk vertoon. Het is een ijdele man met iets te blond haar, met zonnebankbruin op de benen. Frisk trekt zijn knieën ook iets te hoog op als hij holt. Zijn manier van doen heeft iets vrouwelijks, wat spannend is in een vol stadion waar de homo nog altijd als een ziek dier wordt gezien.

Frisk is pas 42 jaar. Over zijn financiële situatie hoeven we ons geen zorgen te maken. Hij heeft een eigen verzekeringsmaatschappij en ongetwijfeld in de vrije uren al over zijn pensioen nagedacht. De scheidsrechter woont in Gotenburg met zijn vrouw en vier kinderen. Het feit dat zijn dochter niet naar de brievenbus mag lopen, duidt op een huis met een voortuin. Met een beetje geluk woont hij aan de zeekant van de stad en vaart hij in de zomer met ontbloot bovenlijf langs de kust naar het open water van het Kattegat.

Het leven was mooi voor Frisk. Toen kwam Barcelona tegen Chelsea.

Sinds die wedstrijd propt de postbode van Gotenburg dagelijks honderden haatbrieven in de bus bij Frisk. De telefoon bij de familie Frisk – hoe kom je in godsnaam aan hun telefoonnummer – staat roodgloeiend. Woedende Engelsen spugen de vreselijkste woorden door de hoorn.

Het is eigenlijk een wonder dat er voor iedere wedstrijd nog iemand te vinden is die de fluit in zijn mond durft te steken en beweert dat hij de baas is op het voetbalveld. Spelers staan bij iedere beslissing op je tenen te springen, het publiek wenst je de dood toe en trainers schelden je de huid vol.

In 2004 kreeg de Zwitserse scheidsrechter Meier wegens een afgekeurd doelpunt 100.000 mails van Engelse voetbalfans. Welke lees je, welke besluit je te antwoorden? Alleen het verwijderen van de berichten is al een dagtaak. Frisk zou alle post van Chelsea-fans moeten doorsturen naar Mourinho. Al lijkt de arrogante coach me niet de man die al te dicht bij zijn supporters staat. Mourinho is niet aanraakbaar voor het volk. Hij winkelt het liefst na sluitingstijd, op zoek naar nóg een modieuze winterjas.

Als Frisk voet bij stuk houdt, komt hij niet meer terug op het veld. Dat zou jammer zijn. Ik vond hem doorgaans uitstekend fluiten, strak en sympathiek, met een glimlach, soms onverbiddelijk bij het geven van een kaart.

Misschien moet de scheidsrechter worden afgeschaft. Een anonieme regisseur in een bunker zou op een rode knop moeten drukken als hij op de monitor een overtreding ziet. Een sirene loeit, waarna een vriendelijke vrouwenstem doorgeeft hoe het spel verder gaat. Supporters kunnen hun woede koelen op de omroepinstallatie of, beter nog, op trainers en spelers die in en rond het veld de zaak ophitsen.

Ik ben nooit in Zweden geweest. Dat komt door de weerkaart van Europa. Doorgaans is boven Scandinavië een wolk getekend, soms met twee sneeuwsterretjes eronder. Binnen blijven is het devies in Zweden. Frisk gooit nog een blok hout op het vuur. Hij kijkt naar buiten. De postbode komt met de tweede bestelling van de dag. Brieven uit Engeland. Zakken vol. Je wordt er niet vrolijk van.