Vol verlangen

Hymnen, requiems en belcanto zijn niet de meest gangbare stijlvormen in de popmuziek. Rufus Wainwright brengt daar verandering in, want opera en kerkmuziek zijn hem net zo dierbaar als de singer-songwritertraditie die hem als pianowonderkind door zijn vader (Loudon Wainwright III) en moeder (Kate McGarrigle) met de paplepel werd ingegoten. Zijn muziek is ambitieus, gedragen en niet zelden orkestraal, gezongen met een geëxalteerde stem die grote intervallen en ingewikkelde melodische wendingen niet uit de weg gaat. Dat klinkt allemaal moeilijker dan het is, want Rufus Wainwrights vierde album Want Two is van een grote schoonheid. Liet hij zich op de verpakking van voorganger Want One nog afbeelden als een geharnaste ridder; nu gaat de openlijk homoseksuele zanger op de hoes verkleed als middeleeuwse deerne in soepjurk. Want Two vertegenwoordigt zijn kwetsbare kant, met teksten die handelen over verlangen en mysterie. Het heden kan hem gestolen worden, wanhoopt hij in `Waiting for a dream' over het onheil dat de wereld bedreigt en de boeman in het Witte Huis, die de zanger elke avond doet verlangen naar het moment dat hij zich naar dromenland kan verplaatsen. Andere dromen behelzen de `Gay Messiah' die verlossing zal komen brengen, de `Little sister' (niet per definitie zijn zingende zuster Martha Wainwright) die hij voor onheil wil behoeden en de `Memphis Skyline' die figureert in een hommage aan Wainwrights overleden geestverwant Jeff Buckley. Het duet `Old whore's diet' met Antony van The Johnsons brengt twee van de meest uitgesproken stemmen uit het huidige popspectrum samen, op een plaat die met zijn `klassieke' ouverture en een Franstalige hymne aan het slot niet tot de hapklare brokken van consumptiepop behoort. Een mooier lied van verlangen dan `The art teacher', waarin Wainwright zich verplaatst in het verloren ideaal van een hunkerend schoolmeisje, moet deze eeuw nog geschreven worden.

Rufus Wainwright:

Want Two

(Dreamworks/Universal)****