Niet alleen witte raven in Rotterdams Oude Noorden

Met veel belangstelling heb ik in het maandblad M (5 maart) de reportage gelezen over het Oude Noorden van Rotterdam. De titel van de reportage `De witte raven van Rotterdam' kwam mij echter al direct vreemd voor en na lezing kon ik er maar één verklaring voor vinden: de journalistieke onderzoekers hebben alleen blanke inwoners van die wijk aan het woord gelaten. Kennelijk was de invalshoek die van het consumenten-perspectief: in hoeverre worden in de werkelijkheid de beloften die door dit college gedaan zijn aan de (blanke) inwoners van Rotterdam op het punt van de veiligheid waargemaakt.

Het grote nadeel van deze benadering is dat zij de eenzijdige analyse bevestigt dat de onveiligheid in de probleemwijken en risicogebieden van Rotterdam de onveiligheid is die blanke, allochtone inwoners ervaren en dat die veroorzaakt zou worden door de handelwijzen van gekleurde, autochtone inwoners. Alleen af en toe klinkt gelukkig door in de opmerkingen van de geïnterviewde bewoners van het Oude Noorden dat het om een stadsgebied gaat dat in hoge mate en over een langere periode door het bestuur is verwaarloosd.

Niets lezen we echter over de richting die het repressieve beleid genomen heeft en over de werkelijkheidsbeleving van die grote groep van bewoners van diezelfde wijk, die wellicht toch niet alleen voor onveiligheid zorgt maar ook behoefte heeft aan veiligheid. Hoe staat het met hun beleving van veiligheid in de situatie van toegenomen repressieve aandacht? Bij voorbeeld die van (allochtone en autochtone) jongeren met de repressie van `samenscholing' op straat en dergelijke? Het zou mooi zijn als in een volgende uitgave van M het anders gekleurde perspectief op sociale veiligheid in Rotterdam eens onderzocht en gecommuniceerd zou worden.