Knollemanshoek Woerden

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Utrecht

Mistwandelen is onwerkelijk, sneeuwwandelen een droom. Combineer ze en je betreedt een wondergebied waar niets hoeft en zich alles laat voorstellen. Stap, stap, slip, stap. Loop ik vooruit, maak ik pas op de plaats of ga ik achteruit maar merk ik dat niet? Ik voel me in de wolken. Is dit dan de hemel? Het is beter om in het zeldzame geval van mist en sneeuw het bos te vermijden. In open land voel je de verte, juist omdat je hem niet ziet. Je ziet trouwens dubbel niet: ook geen grond, want die zit weggestoken onder de sneeuw. En al is er geen zon te bekennen, zonder takken boven het hoofd verscherpt het wit in drie dimensies het licht. Zo schel spiegelt en schettert het, dat de ogen zichzelf niet kunnen geloven. Ze willen dicht. Maar dat mogen ze niet, want er moet gekeken worden, met knijpen en door de tranen heen, de mist in.

De sneeuw is nieuw. Hier liep vanmorgen nog niemand. Het kraakt onder de voeten, korrelig, zoals alleen sneeuw kan kraken een geluid dat je bijna proeft, een geluid van klein geluk.

Uit het niets duiken er schapen op, corpulente spoken in vervuild gewaad. Ik zie een rij paaltjes waar een hek zou kunnen zijn, de omtrekken van een pony, een vervaagd rijtje bomen, een schimmige schuur met een rits ijspegels onderlangs het dak. Een meerkoetengenootschap trekt zich met wiebelpasjes terug en lost op in de mist.

De route voert van de ene gladsmalle dijk naar de andere. De knotwilgen hangen, met of al ontdaan van hun takken, aan weerszijden van de dijken achterover boven de slootjes, de wilgenbosjes strekken hun bevroren katjes naar voren aan lege zwieptakken. Zien we elzen (proppen en katjes maar geen blad), dan schemeren er de strakke rijen van een appelgaard achter.

In gestolde golfslag kleven zware sneeuwwallen langs de boorden van de sloten. Een waterhoen met lange tenen wipt eronder en verdwijnt naar de veilig holte die er blijkbaar achter zit. Op de sloten rust bros ijs. Het is geel waardoor het soms net is het of er zon op schijnt. De reeksen eendensporen zijn kuiltjes, afgedrukt toen het ijs nog week was. Elk pootstapje is geaccentueerd met een eigen toefje sneeuw raderpatronen voor een eendendonsmantel.

15 km. Kaarten 17, 16, 15 uit: Groene Hartpad. Uitg. NIVON, 2002. Openbaar vervoer tussen begin- en eindpunt: Woerden bus 128 (halte NS), overstappen in De Meern (halte Meernbrug) op bus 180 naar Knollemanshoek. Andere mogelijkheid: Woerden bus 104 (halte NS), overstappen in Montfoort (halte Heeswijkerpoort) op bus 180 naar

Knollemanshoek. Inl. tel. 0900 9292 of www.9292ov.nl. Tel. taxi 0348 420000.