Hollands dagboek

Wie

Nelly Miricioiu, de Roemeens-Engelse sopraan die al twintig jaar in het Amsterdamse Concertgebouw triomfen viert.

Waarom

Omdat ze bij de Nederlandse Opera maandag de première zong van Bellini's belcanto-opera Norma. Miricioiu begon eraan met een keelontsteking en moest in de pauze besluiten de titelrol alleen nog te acteren. Voor tenor Hugh Smith, dirigent Julian Reynolds en vooral regisseur Guy Joosten was er na afloop boegeroep.

Schrijft

`Alstublieft God, stel me in staat om te zingen. Ik zal alles doen om op dat podium te staan.'

Vrijdag 25 februari

Ik ben gevraagd dit dagboek te beginnen op de dag van de dress rehearsal, de eerste kostuumrepetitie. Maar ik bied liever een blik vanaf de dag waarop we onze eerste orkestrepetitie hadden. De Siztprobe noemen we dat.

Ik voel me al enige tijd niet goed. Vandaag wil ik proberen voluit te zingen. Guy Joosten, onze regisseur, heeft een werkelijk prachtige Norma gemaakt. Met zijn magische hand heeft hij grenzen verlegd en mooie dimensies toegevoegd aan dit meesterwerk. Ik begin de repetitie om 10.30 met de aria Casta diva. En het gaat niet slecht, denk ik. Godzijdank, want ik weet hoe hard iedereen heeft gewerkt.

De dag verloopt goed en we nemen een pauze. Als ik thuis ben, probeer ik een paar dingen die me tijdens de ochtendrepetitie niet helemaal bevielen. De sessie 's middags verloopt beter. Julian Reynolds, de maestro, geeft me de ruimte te bouwen. We voelen de muziek samen.

Wat heb ik nu een warm bad nodig. Ik ben gespannen, ik ben moe, maar het warme water troost me, al doet het geluid van het stromende water pijn aan mijn oren.... ik stop het water (er is iets niet in orde!)

Ik hou er niet van om alleen te zijn, maar vandaag heb ik eenzaamheid nodig.

Zaterdag 26 februari

Ik zing nog steeds niet voluit. Eerste toneelrepetitie. Iedereen is gespannen en we kunnen makkelijk botsen. Maar ons team is zo ongewoon harmonieus en heerlijk, vergeleken bij andere producties, dat er niks ergs zal gebeuren. Ik hou van ze! We kunnen nog grappen maken! Wat is het verschil tussen een sopraan en een rottweiler? Alleen de lippenstift.

Ik heb niet eerder zulke goede collega's gehad!

Zondag 27 februari

Ik heb niet best geslapen en had last van nare dromen. Als ik opsta, zie ik een prachtige sneeuwbui. Ik mis de sneeuw die we elk jaar hadden in Roemenië. Mijn raam is net een tv-scherm, waardoor ik naar het schouwspel buiten kijk. Ik heb een vrije dag en neem mij voor niks anders te doen dan e-mails schrijven aan vrienden en familie.

Woensdag 2 maart

Eerste toneelrepetitie. Ik probeer voluit te zingen... er is iets niet orde. Ik moet naar een dokter. Ik ben moe en ik kan niet eens praten met Barry, mijn echtgenoot. Ik heb stilte nodig, maar ik mis hem. Ik mis het om alleen maar echtgenote te zijn. Ik vraag me vaak af waarom hij bij me blijft. Het is zwaar om de partner van een operazanger te zijn. Eigenlijk is het zwaar voor iedereen in mijn omgeving (denk aan de rottweiler).

Donderdag 3 maart

PROBLEMEN!!! Ik ben zo somber, zo teleurgesteld. Ik heb te horen gekregen dat een allergie me te pakken heeft. De dokter zegt dat ik mijn stem niet mag gebruiken. Zal ik maandag kunnen zingen?

Voor de dress rehearsal hebben we iemand anders nodig die vanaf de zijkant voor mij kan zingen. Ik weet dat ze dat onder deze omstandigheden moeten doen en dat het beter voor mij is en dat het mij zou moeten geruststellen. Maar op de een of andere manier is het traumatisch om niet te kunnen zingen. Ik heb het nooit gemakkelijk gehad in mijn leven en soms moeilijke keuzes moeten maken en op dit moment heb ik iemand nodig die mijn hand vasthoudt en tegen me zegt dat het allemaal goed komt. Ik ben immers een mens en geen machine.

Ik ben naar het theater gegaan. Oh, ik heb me nooit zo geliefd gevoeld, zo omgeven met medeleven. Ik wil ze zeggen dat ik van ze hou vanwege hun interesse en steun. Ik ben geëmotioneerd en kan zelfs niet praten.

Vrijdag 4 maart

Ik kom net terug van de afdeling keel, neus en oren van het Lucas en Andreas-ziekenhuis. Wauw! Er is nog nooit zo goed voor me gezorgd. De Nederlanders doen dit soort dingen zo goed. Een groot `dank u wel' voor alle zorg. Als reiziger ben je altijd overgeleverd aan de genade van vreemden.

Het ondenkbare is gebeurd. Lucia Aliberti zingt vanaf de zijkant van het toneel, terwijl ik op het podium de rol speel. Wat kan ik zeggen?! Ik ben blij dat ik haar zo mooi hoorde zingen, maar gefrustreerd over mijzelf.

Een dame uit het koor zegt: ,,We houden van je.'' Ik moet wel huilen. Deze productie is zo vol van menselijkheid en verlangen om Bellini's glorieuze meesterwerk opnieuw tot leven te brengen. Na een maand intensief werken zijn we een familie geworden, iets dat zeldzaam is in deze business.

Tegen mijn collega's wil ik zeggen: DIT IS EEN VAN DE GELUKKIGSTE ERVARINGEN VAN MIJN CARRIÈRE GEWEEST.

Alstublieft God, stel me in staat om te zingen. Ik zal alles doen om op dat podium te staan. Het is de enige manier om te zeggen: dank u. Met al mijn krachten probeer ik me te blijven concentreren, te blijven geloven.

Zondag 6 maart

Wat een ongeluk! Mijn stembanden zijn ontstoken. Ik voel zo veel emoties. Als ik ergens anders was, dan zou ik afzeggen. Ik weet nog steeds niet zeker hoe ik morgen moet zingen. Ik heb een WONDER nodig.

Ik moet vanavond uitrusten maar mijn hoofd is zo in de war, over twintig uur is de voorstelling. Kan ik het doen?

Het leven van een zanger.

Maandag 7 maart

De dag van de waarheid.

Ik heb besloten te gaan zingen. Ik wil niet teleurstellen, maar ben onzeker omdat ik nog niet weet of de ontsteking voldoende genezen is. Ik voel me vanmorgen beter, maar is het genoeg? Wat moet ik doen?

De moeilijkheid voor alle operazangers op zo'n moment: je moet een balans zoeken tussen het risico dat je de verkeerde beslissing neemt en niet kan voldoen aan de verwachtingen (ook de mijne), en het feit dat de voorstelling moet doorgaan. Het enige dat je kunt doen is een integere beslissing nemen en hopen dat het de goede is voor vanavond. Het publiek moest eens weten welke drama's zich soms kunnen afspelen achter het toneel.

Vooruit met de voorstelling!

Maandag en dinsdag

Wat een avond! Ik heb het geprobeerd. Ik weet echt niet wat ik anders had moeten doen. Na twintig prachtige jaren in Nederland was ik zo wanhopig omdat ik mijn fans, of wie dan ook, hier in Nederland niet wilde teleurstellen. Daarom zou ik willen zeggen dat het mij werkelijk spijt... maar het mocht niet zo zijn. Er gebeuren wel ergere dingen in de wereld, maar dat ik hier niet in staat was om te zingen is een van de grootste teleurstellingen voor mij persoonlijk.

Als ik wakker word, herinner ik me wat er uren eerder is gebeurd. Ik word verdrietig. Iedereen heeft zo veel in deze productie gestopt, we wilden alleen maar het drama en de schoonheid van Norma laten zien. Ondanks mijn ziekte en de moeilijke omstandigheden voor iedereen tijdens de première was ik geschokt door de reacties van sommige mensen in het publiek, die geen respect hebben voor de opera en de artiesten en zich gedragen alsof ze bij een voetbalwedstrijd zijn, waar je `boe' roept tegen het team van de tegenstander.

De omstandigheden waren al moeilijk genoeg zonder zulke uitingen van frustratie en wreedheid. Ik heb een lange carrière achter me, en ik denk dat de groeiende neiging zulk gedrag te vertonen heel slecht is voor de opera. Het was al moeilijk genoeg, en ik dacht dat opera ging om samenkomen met muziek, drama, schoonheid en vriendschap... Wat doet het pijn! We hebben zo veel gedaan omdat we hier in geloofden. Hoe kan opera overleven zonder dat geloof? Hoe kan mijn belcanto overleven?

Tragisch!

Het pijnlijkst voor mij is het gevoel dat ik niet de Nelly was die al mijn fans en vrienden kennen. In de twintig jaar dat ik hier kom is een familie gegroeid die ik aanbid, en ik voelde me ook geliefd, en ik was zo blij dat ik de kans kreeg deze Norma voor jullie te doen. Ik had me er enorm op verheugd, maar het Universum had een plan en dat spijt mij heel erg.

Meer heb ik niet te zeggen!

Het grootst mogelijk `dankjewel' voor iedereen die van me houdt, die in me gelooft en die me steunt.

PACE SI FERICIRE! Dat zeggen we in het Roemeens: vrede en geluk

Woensdag 9 maart

Vandaag ben ik ontmoedigd en moe. Ik neem de telefoon niet op. Maar één telefoontje moet ik wel beantwoorden. Het zijn mijn dierbare vrienden Maurizio Fernandez en Jan Zekveld van de Matinee. We hebben samen mooie tijden beleefd en altijd onze lange vriendschap gekoesterd. Ik ben trots op hun loyale steun. We zijn er door de jaren heen in geslaagd dat in stand te houden, en dat is een eerbetoon aan belcanto. We hadden nu nog een stap verder kunnen zetten, maar helaas, mijn ziekte verhinderde dat. Maar weet je wat? Ik begin me al weer beter te voelen. En ik hoop dat ik kan terugkomen voor de voorstellingen die door de tv worden opgenomen en dat ik wat kan teruggeven op de enige manier die ik ken. Door te zingen. Donderdag 10 maart

Een nieuwe dag en ik ben weer hoopvoller, en ja, vandaag lach ik weer.

VEEL LIEFS ALLEMAAL.