Heremakono

De tweede film van de Malinese regisseur Abderrahmane Sissako (1961) speelt zich af op de grens van zee en zand: in het dorpje Nouadhibou aan de Atlantische kust van Mauritanië. Het is een van die plaatsen waar Afrikaanse gelukszoekers wachten om te volgende etappe in hun reis naar het beloofde land Europa aan te vangen. `Heremakono' heten de eenvoudige hutjes waarin ze verblijven, wat zoveel betekent als `wachten op geluk'. Abdallah is een van die emigranten.

Sissako werd in Moskou tot filmregisseur opgeleid; na het zien van drie Bud Spencer/Terence Hill-spaghettiwesterns wist hij wat zijn roeping was, vertelt hij in het uitstekende interview op de dvd. Hij woont en werkt in Frankrijk, en hij weet dat het niet per se het beloofde land is dat Abdallah `aan de andere kant van de oceaan' zal wachten. Dat maakt van Heremakono een melancholische film, over een man die al voordat hij vertrokken is ontheemd is geraakt. Prachtig zijn de vele details en observaties, bijvoorbeeld van een oude man en een weeskind die samen het elektriciteitsnet onderhouden, een ingehouden metafoor voor zowel het leven als de globale economie.

Film:****

Extra's:***