De lezer schrijft nogmaals over Jan Campert

Er is de afgelopen tijd heel wat geschreven over de `affaire-Jan Campert' als reactie op het artikel van Godert van Colmjon `Ik wil niet langer zwijgen'. Door dat artikel is de nagedachtenis van Jan Campert, belangrijk dichter en verzetspoëet, ernstig beschadigd; verkeert de Jan Campert Stichting in verwarring; is ook de nagedachtenis van de verzetsman Van Bork in opspraak geraakt. En dat alles op grond van één verklaring-van-horen-zeggen van een oud-verzetsman die het `onverdraaglijk' vond dat de biografie over Campert over diens dood een onjuiste lezing zou geven.

Ik begrijp heel goed, dat als de feiten van ruim 60 jaar geleden ontwijfelbaar vast zouden staan, de ware toedracht over het levenseinde van iemand als Campert `nieuws' is. Maar de krant had hierover niet mogen publiceren zonder een grondig bronnenonderzoek voorzover nog mogelijk , waarbij met name de gruwelijke realiteit van het leven in een kamp als Neuengamme werd betrokken.

Nu heeft het artikel van Van Colmjon het bestuur van de Jan Campert Stichting gebracht tot de juridisch én ethisch monstrueuze redenering ,,dat het bewijs misschien wat mager is, maar als er geen getuigen à décharge (!) komen en de conclusie (?) van Camperts verraad gehandhaafd blijft, de naam van de Jan Campert Stichting een probleem is''.