Culinaire intolerantie

In Brussel eet Joep Habets saai, maar lekker

Wat is het toch een vreugde om een liberale eter te zijn, om te kunnen genieten van zowel een eenvoudige volkoren boterham met kaas of een simpele biefstuk met frites als van de virtuoze hapjes van een getalenteerde chef. Voor velen is dat niet weggelegd. Want, mensen, wat bestaat er toch veel eetintolerantie in deze wereld!

De een zeurt als de kok zijn best heeft gedaan op een kunstige constructie met een koene combinatie van ingrediënten, en waag het niet hem wat verleidelijke liflafjes voor te zetten. Voor de ander is gewoon lekker koken niet goed genoeg en moet elk gerecht creatief of `spannend' zijn.

Wie een klassieke bereiding al gauw saai en niet vernieuwend vindt moet niet naar Le Loup-Galant gaan. Restaurant Le Loup-Galant is nochtans een zaak waar je als eetgids raadplegende en prijsbewuste toerist in Brussel gemakkelijk belandt, zowel Michelin als GaultMillau roemen de verhouding tussen prijs en kwaliteit. Dat geldt met name de aantrekkelijk geprijsde menu's. À la carte kosten de voorgerechten omstreeks 17,50 euro en de hoofdgerechten gemiddeld net geen 20 euro.

Als je uit het hart van de stad komt en net denkt dat je de restaurants nu wel gehad hebt, doemt Le Loup-Galant aan het einde van de vismarkt op. De geel gepleisterde muur en de rode markiezen trekken de aandacht tussen de wat barokkere architectuur van de naastgelegen panden.

Le Loup-Galant zou een van de oudste zaken van de stad zijn, maar het interieur is onverwacht zonnig zuiders. De wanden zijn cyclaamrood en leverbruin, het tafellinnen geel en groen. Verschillende stijlen gaan er onbekommerd samen, wat Engelse tuttigheid in de vorm van fruitmandjes als wandlampen, wat grootstedelijke hightech elementen, maar ook een ruraal ogend ladenkastje en een imposante historische schouw. Daarnaast liggen de flessen rode wijn opgetast, niet de ideale plek voor de wijnopslag.

De kaart is stijlvaster, die staat geheel in het teken van de Frans-Belgische restaurantkeuken. Belgische accenten zijn te bespeuren in de visbereiding met witbier en de garnaalkroketten. De garnaalkroketten worden op de kaart als `onoverkomelijk' bestempeld. Dat blijken ze gelukkig niet te zijn, integendeel, ze zijn zeer wel te verteren. De presentatie is klassiek met citroen en gefrituurde peterselie. Ze kunnen bogen op een pittig smakende vulling met een echte schaaldierensmaak.

Mijn metgezel gaat voor de salade met kreeft, onder meer voorzien van alfalfa, ravioles de Royan, truffel en ontvelde tomaat, waarmee de echte vakman zich van zijn minder toegewijde collega's onderscheidt.

De wijnkaart is ook klassiek en dus Frans en `niet spannend'. We kiezen voor de Savigny-lès-Beaune van het degelijke Bourgondische huis Faiveley, die evenwichtig en fruitig is. Ondanks de saus van witbier gaat de wijn goed bij de rogfilet met paddestoelen en knoflookchips. Rogfilet met knoflookchips, dat is toch een beetje spannend.

Het voortreffelijke geroosterde tussenribstuk, of entrecote zoals we in Nederland zeggen, is maar liefst vier centimeter dik, geserveerd met een volgens de regelen der kunst gemaakte bearnaisesaus en huisgemaakte frietjes. Jammer dat ik in de sla wat korreltjes onaangenaam voel kraken.

Dat Le Loup-Galant een zaak is waar je niet speciaal voor naar Brussel hoeft, maar waarvan je zou wensen dat er op elke straathoek een zou zijn, blijkt eens te meer uit het nagerecht. Glanzend diepbruin is de chocolademousse en sinaasappel zorgt voor een contrasterend smaakaccent. Vreselijk saai natuurlijk, maar lékker.

Le Loup-Galant, Schuitenkaai 4

Brussel, 00 32 (0) 2 2199998,

www2.resto.be/loupgalant