Column

Broervansyndroom

Zelf had ik er nooit zo'n last van. Ik bedoel het broervansyndroom. Ik was jarenlang de broer van de watervlugge, eenhandige linksbuiten van het Nederlands hockeyteam. Ik was er zelfs wel trots op. Iedereen roemde zijn sportieve kwaliteiten. Daarbij is mijn broer Tommy een aardige man en ik vond het altijd leuk als iemand mij in een café of op een feestje confronteerde met de familierelatie. Het kan erger. Je zal de broer van de broer van Carlo Boszhard zijn. Of de zus van Edwin de Roy van Zuydewijn. Zo'n dubbele naam heeft wel weer het voordeel dat je bij het voorstellen de helft weg kunt laten. In barre tijden noem je jezelf gewoon De Roy of uitsluitend Van Zuydewijn. Ik zou in hun geval trouwens glashard Jansen zeggen. Hoorde laatst dat zelfs de hond Paco zijn naam officieel veranderd heeft.

Ik kom hierop door de rouwadvertentie van de broer van Rinus Michels. De hele blubber van een niet al te vrolijke familierelatie werd in een regel of wat naar buiten gekotst. Op het sterfbed hadden de oude mannen het gelukkig toch nog goedgemaakt. Als dit geen voer voor het rapaille van de roddelbladen is? Vandaag bij het definitieve afscheid van De Generaal staan alle telelenzen van de rioolratten ongetwijfeld gericht op de broer van de nieuwe bondscoach van Droomland.

De broer van Rinus Michels. Het lijkt mij een dagtaak. Meer dan veertig jaar lang moet je overal en nergens aan allerlei lulletjes lampenkatoen uitleggen dat je de broer bent van de man die zo beroemd was dat alleen al zijn stemgeluid de omzet van een ontbijtkoekenbakker kon verdubbelen. Dat is jouw broer. Niemand vraagt ooit wat je doet, wat je hobby's zijn, waar je woont en waar je op vakantie bent geweest. Nee, iedereen wil alles van je broer weten. Je moet altijd, maar dan ook altijd over je broer praten. Ik zou, als ik de broer van Rinus was, mijn broer zijn gaan haten.

Maar als ik de familie Michels was, had ik de broer beschermd tegen zijn bekentenissen in de rouwadvertentie. Ik had deze kleinburgerlijke ellende lekker binnenskamers gehouden. Dat soort familieleed gaat niemand toch wat aan? Hoewel? De spiegel zal ook troostend werken. In alle families is het hommeles en nu we weten dat het bij de familie Michels ook geen koek en ei was, gaat er ongetwijfeld een zucht van verlichting door de Nederlandse nieuwbouw.

Waarom zou je de ellende zelf melden? Afgelopen week liet een tragische miljonair uit de Betuwe vier sleepvliegtuigjes boven zijn huis cirkelen om zijn vrouw te overtuigen dat hij nooit vreemd was gegaan. Hij had er een journalist en een fotograaf van een landelijk ochtendblad bij gehaald. Ik denk dat die vrouw nu onmiddellijk van die gek verlost wil worden. Tot nu toe had ze de huwelijkse ellende binnenshuis kunnen houden, maar nu weet het hele dorp het. Het hele dorp? Het halve land. Ook staat er nog in het artikel dat zij dacht dat hij vreemdging omdat ze een kartonnen koffiebekertje van McDonald's in zijn auto vond. Dat soort treurigheid. Daar hebben Annelies en Robert Wennekes uit Kerk-Avezaath het over. Ik zou als ik die Annelies was snel vluchten. Ze woont met een levensgevaarlijke gek.

Sleepvliegtuigjes zijn bekend speelgoed van simpele te rijke zielen. Zo verpestte ooit een gefortuneerde vader in het Gooi het huwelijk van zijn dochter door boven het stadhuis van Naarden twee vliegtuigjes met de tekst Lieve Marja, ik mag er niet bij zijn, maar toch van harte - Papa te laten cirkelen. Ik heb haar toen aangeraden om tijdens zijn sterfbed een vliegtuigje met de sleeptekst Sterkte - Marja boven het ziekenhuis te laten cirkelen. Maar dat durfde ze niet.

Kortom: hou de vuile was in de mand. En als je het moeilijk vindt om door het leven te moeten als de broer van kan ik je aanraden om zelf beroemd te worden. Wereldberoemd in Nederland, herkend in Stadskanaal en Schin op Geul. Heerlijk. Nageroepen in Den Helder en Terneuzen. Op zo'n moment denk ik altijd blijer dan ooit: Het leven is wél leuk.