Geen tijd te verliezen

Wanneer bij televisieproducent Paul (Sean Connery) net de diagnose van een hersentumor is gesteld, merkt hij tegen echtgenote en kookprogrammapresentatrice Hannah (Gena Rowlands) laconiek op: ,,I may have just enough time left to become an alcoholic.'' Met dit zinnetje galgenhumor relativeert Connery in zijn onmiskenbaar Schotse tongval het zwarte gat waarvoor Paul van de ene op de andere dag is komen te staan en zorgt hij daarnaast voor een droogkomische noot in het van tranen doortrokken drama Playing by heart. Geen zorgen, dit is geen volbloed tearjerker: aan de basis van het dozijn levensverhalen dat Willard Carrolls film vertelt ligt simpelweg een aantal minder vrolijke gebeurtenissen. Carroll gidst ons langs ogenschijnlijk losstaande verhaallijnen – pas in de slotakte wordt helder welke relatie de personages met elkaar hebben. In dit lastige genre mag de weefconstructie van Playing by heart best speels en behendig worden genoemd. Wat Carroll echter vooral overbrengt, is een carpe diem-gevoel. Ieder personage heeft voor zichzelf geen tijd te verliezen, hetzij om een huwelijk te redden (Dennis Quaid als gesloten computerspelletjesmaker) of de harde realiteit onder ogen te zien (Ellen Burstyn als moeder van een aan aids stervende zoon), hetzij om uit een vicieuze cirkel van eenzaamheid en zelfbescherming te breken. In die laatste categorie valt theatermaakster Meredith, ingetogen gestalte gegeven door ex-X-Files-ster Gillian Anderson, die in ieder aarzelend woord, in iedere ontwijkende blik Merediths hartswonden en kwetsbaarheid suggereert. De vrouwenrollen hebben overigens beduidend meer substantie dan de nogal zwart-witte mannenrollen en zijn met Anderson, Rowlands en Madeleine Stowe bovendien sterk bezet. Zelfs Angelina Jolie weet maat te houden: haar miniatuurtje van de eenzame flapuit Joan is memorabel. En in een bijrolletje spreekt Nastassja Kinski als cocktaildrinkende advocate dat ene, anno 2005 alleszeggende zinnetje uit: ,,I work in the Twin Towers, entertainment law.'' Onvoorzien is het door veteraan Vilmos Zsigmond elegant gefotografeerde Playing by heart door de wereldgeschiedenis ingehaald en zo is de moraal `Heb het leven lief' niet oubollig, maar waardevoller dan ooit.

Playing by heart (Willard Carroll, 1998, VS/GB), Yorin, 0.05-2.10u.